We zijn wel nog niet vertrokken maar toch...

Nog 10 keer slapen en we vliegen een eerste maal dit jaar naar een voor ons nog onverkende plaats, met vreemde volken, talen, gewoonten, fauna en flora...

Een jaar van exploratie, zowel van de wereld als waarschijnlijk een stukje van onszelf als individu en als koppel. Deze reis zal gaan langs Argentinië, Brazilië, Peru, Chili, Tahiti, Nieuw-Zeeland, Australië, Signapore, Maleisië, Thailand (once again), Laos, Cambodja, China (en misschien Tibet) en tot slot India (en misschien Nepal). Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat we toch nog aan het improviseren slagen. We zullen het wel zien, en jullie met ons als je onze reis (hopelijk geen lijdensweg) af en toe volgt via deze blog.

Over het waarom van de reis en de timing zijn vele vragen gesteld. Er zijn vele redenen om het nu niet, of nooit te doen. Het missen van familie en vrienden, het financiële en het werk... Er zijn voor ons ook belangrijke redenen om het wel, en ook nu te doen. De bal is aan het rollen gegaan door de interessante tijdskredietregeling die Randstad heeft aangeboden. Je zou dit de druppel kunnen noemen boven op onze oude argumenten om deze reis te maken. Een jaar de wereld rondgaan, in het spoor van honderdduizenden voorgangers, en in het spoor van doorheen de geschiedenis van vele miljoenen mensen die onder andere omstandigheden (moesten) rondzwerven. Het blijft een avontuur, maar door de communicatiemogelijkheden van vandaag, de geneeskunde enzo is het toch al iets evidenter dan neem 40 jaar geleden. We verwachten dat dit jaar ons veel zal bijbrengen, zoals:
- een verdere versterking van onze ondernemingszin, pro-activiteit, onafhankelijk, door om de paar dagen al je hebben en houden in een rugzak te proppen, te onderhandelen voor transport en overnachting enzo. Voor het aanscherpen van onze ondernemingszin zijn we overtuigd dat je beter een jaar kan reizen met de rugzak, dan een MBA gaan volgen. Voor het aanscherpen van onze onafhankelijkheidszin is ook niets beter dan de zekerheden van ons westers leven even achter te laten en te kiezen voor een avontuur waarvan je niet weet wat morgen zal brengen.
- een uitdaging voor ons (zelf-) relativerend vermogen, en onze positieve instelling, om elke dag het leven te nemen zoals het zich voordoet, ook al zullen er ongetwijfeld dingen voordoen die we graag anders hadden geregeld. Het verlaten het platgelopen paden met de te verwachten hindernissen zullen ons regelmatig challengen.
- het voortdurend openstaan en respect opbrengen voor andere mensen, culturen, gewoonten, dieren, flora en klimaat, wat uiteraard een evidentie lijkt als je aan dergelijk avontuur begint, maar we beseffen ook dat 11 maanden rondtrekken iets anders is dan korte periodes, zoals we al gedaan hebben. We vragen ons af of je na vele weken nog een vakantiegevoel hebt, of hoe je dat gevoel na verloop van tijd moet omschrijven. Op een bepaalde manier kan dit dan inderdaad als een prospectietocht gezien worden.
- teamwork, doorzettingsvermogen en personal leadership, zowel wat ons beide betreft als naar andere reizigers die onze wegen zullen kruisen. Het uitwisselen van info om over keuzes waar je niet alle gevolgen van op voorhand kan overschouwen, toch de juiste beslissingen te nemen. Het oppeppen van jezelf en elkaar als het eens wat moeilijker is.

Een uniek jaar dus, dat ons ongetwijfeld ons hele leven bijblijft en waar we hopelijk vele positieve aspecten eeuwig van zullen kunnen meedragen in ons persoonlijk en professioneel leven.

We zouden deze intro graag eindigen door een woordje van dank te formuleren.

Voor onze ouders (Mieke, Francine, Luc), broers en zussen (Laetitia, Ilse, David en Nick) en andere naaste familie, die we onverwacht overvielen met een oude droom, waarover we misschien niet altijd evenveel in het verleden gecommuniceerd hadden. Bedankt dat na enige moeilijke dagen voor en na de beslissing, jullie ons zo steunden in onze droom. We weten dat jullie ons zullen missen, maar wij jullie zeker ook!

Voor onze naaste vrienden, die Antwerpen, Leuven, Brussel en Amsterdam nu zonder ons onveilig moeten maken. Bekijk het maar langs de goede kant, nu hebben jullie wat minder concurrentie op de nightlife-markt. We hopen dat jullie ons zullen missen, maar wij jullie zeker ook (zelfs tijdens een tropische strandparty op een eilandje vol palmbomen met een nachtelijke temperatuur van 25 graden vol exotische dieren :))

Voor Randstad, die dit avontuur ook op een aantal manieren faciliteerde. Voor mijn Randstad bazin, die in niet evidente tijden onze droom ondersteunde. En voor de collega's, die mijn dossiers een jaar zullen overnemen. Ik hoop dat jullie mij vooral niet missen, professioneel gezien dan :)

De meeste van jullie zullen we na een jaar pas terugzien. Indien er gegadigden zijn om met ons mee te reizen voor enige dagen, weken, just let us know, zolang het maar geen klasexcursie wordt:)

We zullen jullie al even waterachtig maken: ons volgende verslag zal jullie briefen over de wondere wereld van Buenos Aires. Tot dan!