Onze eerste, en wellicht enige keer vlees in India, stoofvlees friet dan nog. Lekker eten, proper kamer, maar het belangrijkst van al, een hartelijk onthaal en uitwisseling van tonnen info over het leven van de 'expat'.
Van het basic backpackersbestaan, naar het luxeleven van de succesvolle expats, een dagje doorgebracht in de country club van de familie. Club Med in Mumbay (fitness, 50m zwembad, sportvelden, sauna, you name it), en vol desperate housewives. Schitterend!
Familie Droeshout: nog eens nen dikke merci. Flor, ge zult toch eens de moeite moeten doen om op de vlieger richting India te gaan. Na 48u terug overlevingsknop opzetten. Door de chauffeur gedropt aan een station in halverwege de stad om naar het oud Britse hart van de stad af te zakken. Als we al niet genoeg slums tussen de luxeappartementen hadden gezien, kregen we nog eens 45 minuten slums vanuit ons treinraampje. Weinig steden in de wereld waar zoveel slums tussen residentiele gebouwen in staan. In deze stad kan je er echt niet aan ontsnappen: op je raampje kloppen in de taxi, in de trein aan je kleren hangen, op straat de weg blokkeren.
Mumbai zelf was eigenlijk een lichte tegenvaller. Talrijke Britse monumenten, maar niets interessants dan de Indiers zelf hebben neergezet. Wat niet Brits was, was om het cru te zeggen lelijk, en wat wel Brits was, was vaak vervallen. Alsof hier sinds 1948 te tijd stilstaat. Voor het financieel en commercieel hart van India, hadden we toch een iets aantrekkelijker mix van oud en nieuw verwacht.
Zoveelste treinritje, maar deze keer naar het legendarische Goa. Hippiereservaat, here we come. Brommerke gehuurd voor de week...
... van strand naar strand gereden...
... en geklommen...
Prachtige, vaak verlaten stranden. Wilde omgeving, ruwe kustlijnen, palmbomen overal. Bruinachtig zand, geen afgelikte tropische bestemming, maar een des te puurder exotische ervaring.
Where else op de wereld hebben de meerderheid der koeien op strand vier poten ipv twee?
Goa is echt een ander India dan wat we tot nu toe gezien hadden. De Portugese erfenis is hier op vele manier nog voelbaar: prachtige oude Portugese villas en kerken tussen de palmen en een overwegend katholieke ipv hindu bevolking, gecombineerd met deze prachtige natuurlijke omgeving resulterend in een enorme laid back ervaring. Een verademing, figuurlijk dan, want het is hier meer dan 40 graden, en merkelijk vochtiger dan in Rajasthan. Constant zweten, in in Mumbai in de country club hadden we voor het eerst dit jaar op de weegschaal gestaan, en bemerkt dan Caro 4 kg al kwijt was en ik 9. En aan het eten hier ligt het niet, want het Indisch eten is een van de grootste meevallers van deze reis. Een zoveelste voorbeeld van een onterecht vooroordeel. Lekkere curries, dossa's, maar wel opletten wat je waar eet, en van vlees blijven we resoluut af. Nog vier weken en de kipcorn, cervela, en curryworst zullen nooit zo goed smaken!
In Old Goa nog het Schrijn van Fransiscus Xaverius bezocht. Na 12 jaar op een naar deze Jezuiet genoemd college gezeten te hebben, en in Melakka al met een deel van zijn erfenis in contact te zijn gekomen, heeft dit een vreemd 'de cirkel is rond'-gevoel. We zijn bijna klaar met dit verhaal.
Overmorgen vliegen we van Goa, dat kleine witte vlekje links op de kaart, naar Calcutta, rechtsboven. Ons oorspronkelijk plan om gans naar het zuiden te gaan hebben we door de hitte en vochtigheid opgeborgen. En van laid back naar hardcore: Calcutta en dan Varanasi.
