Het zit erop...

Beste vrienden en vriendinnen,

Het is enkele dagen stil gebleven, maar jullie konden daaruit zeker afleiden dat we vrijdagmorgen toch goed thuis zijn aangekomen. Met de nabije familie op de luchthaven kon het niet anders dat een traantje van geluk (en/of opluchting) moest weggepinkt worden. Na enkele dagen bij familie doorgebracht te hebben, na bijna 11 maanden scheiding, begint alles terug stilletjes in zijn plooi te vallen. Hoewel het nog lang zal duren voor we helemaal bijgepraat zijn. Het is opmerkelijk hoe ver de reis al achter ons lijkt te liggen nu we terug in onze gezellige thuissituatie zitten. Maar gelukkig zullen we de herinneringen aan dit avontuur vol uitdagingen lange tijd, hopelijk voor de rest van ons leven, met ons meedragen. Een kwestie van te proberen het goede van deze reis zo lang mogelijk vast te blijven houden.

We krijgen uiteraard regelmatig de vraag wat nu het meeste is meegevallen. We zullen jullie voor zijn: 'Het hangt ervan af wat je zoekt.' In Z-Amerika is Argentinie eigenlijk op alle vlakken meegevallen, qau landschap, eten en wijn, mensen, landschappen, reiscomfort en betaalbaarheid. Maar misschien lag dit ook aan de onbevangenheid en frisheid waarmee we ons eerste land betreden hebben. De strafste landschappen hebben we echter in het arme Bolivie gezien. Voor het overige lag onze Z-Amerika ervaring dicht bij onze initiele verwachtingen. Nieuw-Zeeland vonden we qua natuur schitterend, Australie minder. De ervaring om met een kleine campervan rond te rijden, was niet altijd even makkelijk, maar dat hadden jullie alvast door. Z-O Azie bracht ons wat we ervan verwachtten. Dan blijven China en India over. Niet de makkelijkste landen om te reizen. Niet de plezantste landen om te reizen. En door de vervuiling, overbevolking, armoede, smakeloze nieuwbouw naast koterijen of historische gebouwen ook niet de mooiste landen. Maar door de cultuurshock misschien wel de 2 meest fascinerende landen van de reis. Landen waar de realiteit onze verwachtingen regelmatig in goede of slechte zin overtrof. Landen met een bevolking van meer dan een miljard, waanzinnige vervuiling, opkomende economieen... Landen waar de bevolking zo groot is, zo lang is afgesloten van de rest van de wereld, zo gericht is op eigen cultuur (en taal wat de Chinezen betreft), dat het toch nog een cultuurshock met zich meebracht op het einde van deze reis. 2 landen waar we moeilijk mee hadden kunnen beginnen, maar die een interessante, zij het zware 'eindiger' waren. Coolste steden waren Rio de Janeiro, Sydney, Singapore en Hong Kong.

Rest ons niets meer dan jullie allemaal te bedanken voor jullie steun, interesse en reacties. Ver van huis heeft ons dat zeer veel goed gedaan. Uiteraard begrijpen we dat sommige mensen afhaken door de dagelijkse gang van zaken in het Belgenland en de waanzin aan verhalen, maar van verschillende trouwe volgers zijn we enorm verschoten. Dat heeft ons enorm veel plezier gedaan, zelfs al hielden we de blog in eerste plaats bij voor onze nabije familie en voor onszelf. Ook zijn we druppelsgewijs verrast door de stille volgers. Mensen die via via (doorgaans via onze familie) vernamen waar we mee bezig waren en die zo ons verhaal zijn gaan volgen zonder dat we er ooit weet van hadden. Zo hebben we al enkele aangename verrassingen gehad, maar er zullen ongetwijfeld nog een aantal stille volgers zijn die zich vroeg of laat zullen 'outen', uit de kas komen zeg maar. Maar uitzonderlijke situaties brengen regelmatig uitzonderlijke reacties met zich mee, en nogmaals, dat deed ons steeds zeer goed. De rest vertellen we jullie graag met een goede Belgische pint erbij. Tot later!

Caroline en Wim

En dichter, en dichter, en dichter...

What a day, what a day... Na een veelbelovende voormiddag naar de luchthaven van Lapland met het vooruitzicht kort na de middag te vertrekken. Wij vol hoop om nog een aansluitende vlucht naar Brussel te kunnen fixen. Het inchecken alleen duurde al waanzinnig lang. Eens ingecheckt, het nieuws om 14u dat er niet gevlogen zou worden voor 21u. Met als verklaring dat de spreekwoordelijke 'rust en rijtijden' van de crew niet gerespecteerd waren. Die lamzakken hadden dan net 5 dagen op een luxehotel in Delhi gezeten, een vluchtje van 8u gecaterd, maar konden 12u na landing nog steeds niet terugvertrekken. Nog wat langer stuck in Santa land.

Probleem was wel dat om 21u de luchthaven van Helsinki misschien terug zou sluiten. En onze avondvlucht naar Brussel konden we wel al vergeten, maar we hadden een ochtendvlucht om 7.30u kunnen veiligstellen. Ook deze zouden we misschien als we niet uit Lapland zouden wegraken. Stress.

Zonder officiele aankondiging was er stilletjes een extra vlucht op de planning gekomen, gepland om 18u. Een half uur voor vertrek kreeg ik dat maar in de gaten. Vlucht last minute laten omboeken, zakken van de vlieger laten halen, en om 19u kunnen vertrekken. Andere Belgen waren te laat. Die moesten een paar uur langer in Lapland blijven, zo leek het...

Toen wij in Helsinki aankwamen om 20u, was het duidelijk dat de luchthaven terug zou sluiten. Die andere Belgen zullen morgenvroeg alleszins niet naar Brussel kunnen. Wij zitten nog eens in een goed hotelleke in Helsinki, zijn bekaf en opgefokt, maar als alles meezit, zijn wij morgen thuis. Een laatste avondmaal met zijn tweetjes, en hopelijk vanaf morgen indulgen met familie en vrienden.

Ik probeer het dan nog maar eens: 'C U tomorrow!'

Terug in Europa, maar dan wel niet echt waar gepland...

Gisteren lagen we rustig tv te staren in onze kamer, toen we om 15:15u een sms kregen dat onze vlucht om 18:30u zou vertrekken. Alles laten vallen, ongewassen en met lege maag naar luchthaven gerend. Het vliegtuig richting Europa, Helsinki gestapt, met geen info of zekerheid over de vlucht naar Brussel. Maar bon, alles is beter dan Delhi, en eens in Helsinki bekijken we het wel weer. Alles is beter dan het kokende, stoffige, met het uur vijandig lijkendere Delhi, waar ze bovendien in de voorbereiding van de Commonwealth Game alle straten aan het heraanleggen zijn, waardoor het Beiroet in de oorlogsjaren lijkt. En met open riolen stinkt het overal naar... (ik had me voorgenomen het pis en kak gehalte naar het beneden te halen).



Service was niet denderderd, omdat het vliegtuig 6 dagen vast had gestaan. Geen koffie, thee, het eten was last minute geranseld, but who cares. Everybody excited. En het lag zeker niet aan het personeel.

Half uur voor landing in Helsinki: Problems. Helsinki terug gesloten en we zouden omgeleid worden naar... LAPLAND. 900 km ten noorden van Helsinki. Van +45 graden, naar minus zero. oehoe! Geen warme kleren meer, dan maar wat dekens van het vliegtuig ombinden. En met slippers de sneeuw in.




Nog steeds geen info over wat daar zou gebeuren, maar het grondpersoneel zou voor ons zorgen.

En dat hebben ze. Hoe weinig info en veel last minute wijzigingen, dit hebben ze goed aangepakt. Bussen stonden klaar. Het was al na 2u 's nachts. Naar een tof Fins hotelleke gebracht, beter dan alles wat we in maanden gezien hadden. Vanmorgen trekken we het gordijn open: Magnificent View. Prachtig.

Beste ontbijt in maanden, even gaan wandelen. Normaal moesten we om 11u al naar luchthaven vertrekken. Is nu weer verzet naar half een. Maar nog steeds geen info wanneer we naar waar vliegen. Wsl naar Helsinki, maar dan. Vliegen, rijden? En naar waar? Vandaag is Zweden en Noorwegen weer problematisch, en Helsinki is nog niet al te veel open geweest. Misschien zijn we vanavond nog thuis, but who knows. Hopelijk worden we nog zo in de watten gelegd, maar vannacht konden ze natuurlijk moeilijk anders. Aankomen na middernacht een het dunbevolke lapland. En waar we vanavond zullen slapen?? Exciting. Wederom grappig hoe we naar uithoeken van de wereld te verkennen, nu in een uithoek van Europa zijn beland. De cirkel is rond...

C U tonight?????

Stranded abroad!

Is dit het lot of pure ironie? Na een verschrikkelijke 12u nachtrit waarop we niet konden slapen door de motorproblemen, rijstijl, muziek en slechte stoelen in Delhi aangekomen om geconfronteerd te worden met volle hostels die vol gestrande toeristen zaten. Na wat zoeken toch een hotelleke gevonden om onze laatste 2 dagen uit te zitten. Eerste dag veel bijgeslapen. Vlucht bevestigen voor woensdag was toen nog niet mogelijk. Afwachten tot dinsdag.

Dinsdagmorgen ging we nog eten en zagen veel toeristen die toen hun vlucht al gemist hadden (de wanhopigen) en zij die nog kans hadden en vollop aan het speculeren waren over wat en wanneer (de hoopvolle, de dromers...). Wij behoorden nog bij de tweede groep. Dinsdag voormiddag gebeld, en naar alle waarschijnlijkheid ging de vlucht niet doorgaan. Verdomme. Onmiddellijk een andere vluchtdatum ingeboekt. Vroegste datum vrij pas de 30e. Van april gelukkig nog. Verschillende luchthavens gaan open. Helsinki blijft dicht. Na veel onzekerheid, bellen met Finnair en de ganse dag zoeken voor info op internet, tot de definitieve conclusie gekomen dat de vlucht morgen niet doorgaat. 10 dagen langer in de hitte en het stof! En dan is het nog steeds afwachten wanneer de vluchten terug allemaal kunnen vliegen en de vulkaan zich terug koest houdt. De Indiers hebben hier de theorie dat het net afgesloten religieuze Kuba Melha festival zoveel spirituelen energie heeft opgeroepen of losgelaten, dat het er in Europa langs een vulkaan is uitgekomen. Complottheorien en spirituele verhalen. But shit happens gewoon, maar we zullen uiteraard pas zekerheidheid hebben als we terug in Belgie staan. Want vorige keer heeft de vulkaanuitbarsting 2 jaar geduurd. Fijne lijn tussen realisme en pessimisme.

Ironische dat we dit ganse jaar verschillende schitterende vulkanen zagen, en dat het einde van de rit verlengd wordt met meer dan een week, door een Europese vulkaan die 180 jaar niets van zich heeft laten horen. Ironisch hoe wij in het begin al eens grapten dat we de terugvlucht konden verzetten met een week als we nog zin zouden hebben. De laatste weken is de zin om naar familie en vrienden terug te keren vele sterker dan de zin om nog te reizen, en na onze terugvlucht amper 4 dagen te hebben kunnen vervroegen, is deze tegen onze zin nu geannulleerd. Al 3 weken staan we stilaan ingesteld om voldaan naar huis te gaan. En nu moeten nog verdomme langer blijven. Ik zal net op tijd terugzijn om daarna te gaan werken. Mooi vooruitzicht! Niet dat ik ertegenop zie om terug erin te vliegen, maar enkele dagen bekomen en met familie en vrienden doorbrengen is na alle maanden wel aangenaam.

Onze reisvrienden Iris en Lars, die we in Bolivie leerden kennen, zitten al sinds zaterdag vast in Namibie. Zij vertrekken pas de 26e. En zo zijn er velen. Vandaag echt de straftste verhalen gehoord. Mensen die in Delhi zitten en wiens Visa verlopen is, die geen geld meer hebben. De sfeer hier is zeer vreemd. Mensen die dagen geleden moesten vertrekken. De luchthaven van Delhi is volgens de beelden op Indische TV een puinhoop van mensen die er kamperen. Alle scenario's hoor je bespreken.

Wij zullen eens bezinnen wat we de volgende dagen gaan doen. Van dag tot dag in Delhi leven met een waterkans dat we onze vlucht nog kunnen vervroegen door annulaties van klanten. Of onze klok omdraaien en op de 30e zetten en er nog een dikke week voor te gaan. Daar zullen we morgen eens alle opties van bekijken en afwegen. Voorlopig is het nog balen...

Onze laatste 2 weken in India... Of toch niet?

Onze laaste stops. Eerst de heilige Sikh stad Amritsar in Punjab. Punjab is de enige plek in India waar je een zeer grote Sikh concentratie hebt, maar ik weet niet of ze de meerderheid zijn of de Hindu's. De Sikh zijn alleszins de economische en politieke zwaargewichten in deze provincie, en dat verschil zie je weer. Minder armoede, gedeeltelijk omdat dit een iets vruchtbaardere streek is, maar ook omdat Sikhs een zeer sterke arbeidsmoraal hebben en enorm ondernemend zijn. We wisten eigenlijk zeer weinig over deze godsdienst, maar zijn voor de verandering eens zeer aangenaam verast over een godsdienst hoe meer we er van te weten kwamen. Slechts 500 jaar oud, als reactie op het onrechtvaardige Hindu-kastesysteem, en als reactie op de Indiase Islam die bottomline weinig kwalitatief veranderde voor het leven van de gewone mens, is het Sikhisme een godsdienst die gebaseerd is op tollerantie, arbeidsmoraal, familiewaarden, en trots en strijdvaardigheid. Een gevolg van die arbeidsmoraal is dat je nooit bedelende Sikh ziet. Een gevolg van de trots is dat ze altijd proper, en ook behulpzaam zijn. Maar het belangrijkste is de tollerantie. Gelijkheid tussen alle godsdiensten is wel zeer revolutionair om 500 jaar geleden te preken. Als een van de weinige godsdiensten ter wereld kan je in het heiligste der heiligen met alle religies samen gratis eten, hebben zij armoedebestrijdingprojecten die over alle religies heen verspreid worden, en is er een gelijkheidheid tussen man en vrouw die dichter bij de onze ligt dan bij die van de Hindu's. Hier geen segregatie tussen man en vrouw. Hier lopen vrouwen en mannen samen over straat, zijn vrouwen niet verstopt, en worden westerse vrouwen niet 'doodgestaard' door gefrustreerde mannen. Een ander India. De Gouden Tempel, waar zo'n 750 kg goud op ligt, wordt ook door de trotse Sikhs dag en nacht bewaakt. Gelukkig nu eerder ceremonieel dat effectief. De Sikhs zijn ook enorm grote mensen, zeker in vergelijking met de normale Indiers. Ooit in India beland vanaf vanaf de centraal Aziatische staten, zijn veel van die mannen groter en breder dan mij (nu zeker breder mij). 2 meter grote bewakers, die met hun kenmerkende tulbanden en speren de boel bewaken. In de jaren '80 is dit heiligdom trouwens nog door het Indische leger op bevel van Indira Gandhi bestormd en gedeeltelijk vernield, samen met de levens van een 1000 tal Sikh 'vrijheidsstrijders', die vanaf het einde van het Britse rijk een onafhankelijk Sikh rijk voorstonden, parallel met Islam Pakistan en Hindu Indie. Ze hebben dit nooit gekregen, en in de jaren 80 is met veel geweld en bloed deze droom voor lange tijd de kop ingedrukt.



Buiten dit heiligdom heeft Amritsar weinig te bieden. Gelukkig eens geen koeien op straat, maar voor de overige een overdrukke stad, vol commercie, mensen en verkeer. Dan maar verder reizen naar Dharamshala, aan de voet van de Himalaya, verblijfplaats van de Dalai Lama, die hier sinds de jaren 50 zijn regering in ballingschap leidt (of moet ik 'lijdt' zeggen). De eerst morgen dat we in dit prachtige berglandschap met aangename kleine dorpjes zijn, lag ik ziek te rotten in bed, terwijl Caroline de Dalai Lama ziet voorbij rijden naar haar lachend en wuivend. Je zou naar minder lachen en wuiven in dit van ongewassen hippies vergeven oord. Laat dit de eerste toevallige ontmoeting zijn op dit einde van de reis. Want hoewel deze plek de residentie van de Dalai Lama is, reist deze man het overgrote deel van de tijd de wereld rond om de Tibetaanse zaak te bepleiten. Een zaak waarvan je hier nog beter de ware omvang van begint te begrijpen.

En de tweede toevallige ontmoeting is al even straf, over een 'naald in de hooiberg' verhaal gesproken, komen we daar Ruth en Nir tegen. Ruth is een vriendin van Caro, en heeft Nir, Israeli, 4 jaar geleden leren kennen al reizend in India. We wisten van elkaar dat we op dezelfde periode in India zouden zijn, maar elke poging om ergens af te spreken was op niets uitgedraaid. Normaal gingen zij een kant uitgaan waar wij ver van wegbleven, maar uiteindelijk hadden ze zonder ons te verwittigen, en niet met de bedoeling ons te zien, toch hun plannen gewijzigd. Incredible India. 3 dagen samen door de prachtige natuur gezworven, koffiekes gedronken in de moderne door Tibetanen uitgebate coffeeshops, gediscussieerd over aardse en minder aardse problemen... Nir, The truth is still out there! C U guys in Leuven of Tel Aviv!

Dharamshala ademt Tibet langs alle kanten. Enorm veel Tibetaanse vluchtelingen, die in India belandden na omzwervingen door de Himalaya, en die tgv de vrieskou hun voeten, benen of handen hebben moeten laten afzetten. Een politiek actief dorpje in India, vol info-activiteiten, banners, bouddhistische monniken, kortweg, weer een heel ander India. Een heel aangenaam India trouwens. Deze mensen ademen echt door alle porien hun geloof. Want ook de Tibetanen die niet monnik zijn, en hier een business runnen, zijn in het niets met hun Hindu buren te vergelijken. De restaurants zijn op alle manieren proper, tot de wc's toe. De handelaren roepen je niet na, openen onderhandeling niet met belachelijke prijzen en ga maar door. Hoewel we niet in hun moederland zijn geweest, moeten we met wat we van deze mensen weten, hun toch op het einde van deze reis de prijs van 'vriendelijkste en integerste volk' geven.

Ruth en Nir trokken na 3 dagen verder richting noorden. Wij bleven nog 2 dagen langer. Jammer genoeg was het in het weekend in dit rustige plekje lang niet meer zo rustig. Zoals in China het domestic toerisme boemt, gebeurt dit ook in India. In China massaal met zijn alleen de bus op. In India met de ganse familie in de auto, en om de 10 seconden tuterend tot vlak voor het restaurant of hotel rijden. Nir zei al dat 4 jaar geleden hier geen wagens reden, maar nu was dit plekje, zeker zaterdag en zondag vergeven van de wagens. De grootste technologische vooruitgang hier zou echter zijn dat ze de claxons hier uit de auto's halen. Alsof voortdurend claxoneren iets gaat veranderen als in eenrichting straten autocolones in beide richtingen proberen te rijden. Indiers reizen niet om dingen te zien, maar om ergens zo makkelijk mogelijk te 'indulgen'. En uiteraard is dat hun recht, zeker in hun land, maar dat verandert de aard van pittoreske, en zeker spirituele plekken als deze overnight.

Hoewel hier op zijn minst het afval al wordt opgehaald en verzameld, is de verwerking nog op zijn Indisch. Containers vol plastieken flessen even in brand steken... het lijkt wel een vulkaan.

Vanavond terug met een nachtbus naar Delhi. Kijken er weer naar uit. 12 uur hobbelen voor een paar honderden kilometers. Met de grote vraag: gaan we woensdag morgen wel op de vlieger zitten richting Europa. 4 dagen geleden zag ik het eerste nieuws over de vulkaanuitbarsting en de impact op London Heathrow. Van andere geaffecteerde landen was aanvankelijk nog geen sprake. Onmiddellijk vreesde ik dat als je een lijn van Ijsland naar Londen trekt, Belgie wel heel dicht in de buurt ligt. 4 dagen voor CNN gekluisterd liggen, met een er steeds slechter uitziende situatie als news item. 24 Europese luchthavens met geheel of gedeeltelijk gesloten luchtruim, en dit 72u voor ons vertrek.

We worden zo stilaan zot. We zijn klaar met het reizen, klaar met India, onze knop is omgedraaid om terug naar familie, vrienden te gaan, en dan het vooruitzicht om langer in Delhi (of all places) vast te zitten, maken de laatste dagen van dit ongelofelijke avontuur er momenteel niet leuker op. Het probleem is dat je niet weet wanneer het probleem is opgelost, niet nog een paar dagen naar een toffe plek kan afzakken (moesten we daar uberhaupt al zin in hebben), maar misschien vastzitten in een van de verschrikkelijkste steden waar we dit jaar gepasseerd zijn: waanzinnig warm, vuil, stoffig, overbevolkt, en op 2 gebouwen na niet echt entertainend te noemen. Ironisch dat we dit jaar met zoveel fascinatie hebben gekeken naar prachtige vulkanen op andere werelddelen, en nu onze reis, tegen onze zin in, misschien verlengd gaan zien door een Europese vulkaan die 180 jaar zijn mond heeft gehouden, toen 2 jaar heeft zooi gespuuwd, en minder dan een week voor ons vertrek zo goed als alle luchtverkeer naar Europa onmogelijk maakt. We zien de ironie ervan in, maar kunnen er voorlopig niet echt mee lachen. Daarmee zullen we moeten wachten tot we terug in Europa zijn, vrees ik.

Verooreeld tot elkaar, en erger tot meer India...

De zon gaat voor ons een laatste keer onder in Goa...



...we verlaten dit plekje niet zonder weemoed. Het andere India, rustiger, properder, beschaafder, alhoewel iedereen misschien een ander beeld heeft bij dit (nog steeds) hippie-reservaat.



In Goa hebben we jammer genoeg tevergeefs geprobeerd onze terugreis met 2 weken te vervroegen. We hadden op dat moment nog niet zozeer genoeg van India (dat zou snel wijzigen, maar toen nog niet echt), maar we hadden wel genoeg van 10 maanden onderweg te zijn. De familiale sfeer bij de familie Droeshout in Mumbai die het gemis naar familie en vrienden alleen maar versterkte, met de zenuwslopende 12u durende treinrit, gecombineered met temperaturen die ik nog nooit ervaren heb, hebben ons doen besluiten dat het genoeg geweest was. Maar het lot heeft er anders over gedacht. Geen 2 weken vroeger naar huis, slechts 4 dagen. Bon, dat geeft mij toch al 10 dagen om te recupereren voor ik terug aan de slag moet. Nog 2 weken India. We moeten de kelk tot op de bodem leegdrinken. We zullen het wel verdiend hebben. Nog langer vervoordeeld tot elkaar, en erger tot de vuiligheid van dit fascinerende en tegelijk afstotende land.

Van Goa zijn we naar het vroegere 'Calcuta' gegaan. Nu 'Kolata' genoemd, omdat de Indiers alle verwijzingen naar de kolonisatie willen ongedaan maken. Probleem is dat ze dan eigenlijk meer dan de helft van de mooie gebouwen (hoewel die hopeloos vervallen zijn, tenzij de Unesco er geld in pompt) in hun steden moeten slopen. Ook in Kolkata waren de enige mooie gebouwen van Britse oorsprong. Hieronder Victoria Memorial.



Kolkata was waanzinnig warm. Als het in Goa nog onder de 40 graden was, en we konden genieten van de zeebries, was het in Kolkata steeds boven de 40 graden, en ongelofelijk vochtig. Dag en nacht zweten. Kletsnat in bed liggen, duffe vochtige kamers, en om de haverklap electriciteitspannes waardoor de niets aan je fan hebt. Dit is de ultieme beproeving voor je lichaam. Zweten, zweten, zweten, en dat in een stoffige omgeving, vol luchtvervuiling. Een ware beproeving.



Hierboven een vervoersmiddel, dat nog veel te zien was in Kolkata. Hoewel iedereen bij het horen van deze stad aan kommer en kwel denkt, hebben wij deze stad proberder ervaren dan Mumbai en Delhi. De mensen ook wat rustiger en vriendelijker. De verkeerswaanzin daarentegen minstens even erg.

Hoewel we India nog niet beu waren op dit punt, komt het reizen, het verplaatsten, er langs onze strot uit. En nu komt het moment dat we India beu beginnen te raken. Onze zoveelste onvriendelijke en onefficiente reservering voor de tocht naar de volgende stad, de heilige bouddhistische plek Bodh Gaya. 4 ambtenaren, met 2 computers, die meer naar de borsten van de toeristen kijken dan hun werk te doen. In China kon je een rij met 50 man voor je hebben, en een bediende die geen woord Engels praatte. Maar binnen de 20 minuten had je een correct ticket. Ondanks 5 wachtenden voor ons, duurde het een uur voor we buiten waren, ondanks 4 bedienden. Maar het ergste van al, ondanks dat je een reserveringsformulier met alle gegevens moet invullen, hebben die idioten ons op een foute trein gestoken. Juiste bestemming, maar op een nachttrein, hoewel we dagtrein vroegen, en dan nog in de laatste klasse. Dit is waanzin. Overdag hebben we altijd zo gereisd, geen probleem. Maar een ganse nacht, ramen open, honderderden muggen, tientallen beten later komen we 's morgens aan in de staat Bihar, de armste van India. En dat zullen we geweten hebben.



Bodh Gaya is de plek waar Siddharta Guatama, Bouddha, verlichting heeft bereikt. Een gekend pelgrimsoord bijgevolg. Het probleem is dat het serene bouddhistische leven volledig verstoord wordt door de waanzinnige armoede waarin de hindu bevolking hier leeft. In deze staat is ook een gewelddadige maoistische rebellenbeweging actief. 2 dagen voor onze aankomst hebben deze nog 75 van de 100 militairen of agenten in een bepaalde kazerne van kant gemaakt. Voor zover de efficientie van het Indiase leger.

Hoewel Bouddha onder bovenstaande boom zijn 'moment van verlichting' heeft gekend, is het voor ons, die toch enorm respect hebben voor de bouddhistische filosofie, meer dan de religie, onmogelijk om hier tot rust te komen. Het voortdurende geroep voor vervoer, eten, massage wordt op de duur ondraagbaar. Je komt op het punt dat je met je hoofd weet dat deze mensen weinig middelen hebben, maar je bereikt stilaan je grens. Het probleem is dat niemand hier 'nee' als 'nee' neemt.

Hieronder het bewijs van de armoede. En besef dan nog dat dit plekje een touristische hot spot is in deze staat. De rest van de staat is er 10 keer erger aan toe. Hier zijn mensen die moeten rondkomen met 10 euro per maand, ver onder de 1 dollar per dag! En een rijke Indier wordt nooit aangesproken, want tot de hogere kastes richtten we niet. Daarvan weten ze nog met meer garatie dat ze niets krijgen dan van toeristen. Toeristen plooien daarentegen voor de aanblik van absolute armoede of geven toe aan het niet aflatende aanklampen.

In Bodh Gaya had je vele monestaries, Thais, Tibetaans, Birmees, Japans, Chinees, you name it. Serene plekken, soms gefinancieerd door de buitenlandse koningshuizen en tevens de giften van de pelgrims, midden in de absolute armoede.

Het grootste probleem hadden we toen we van Bodh Gaya naar Varanasi moesten. Onze trein vertrok om 4:30u 's morgens, tien kilometer uit het dorp. We regelen vervoer de dag ervoor, maar als we on 3 u 's morgens buitenkomen is die kerel uiteraard nergens te zien. En buiten tientallen dolle straathonden, is er de eerste tientallen minuten niemand te zien. Tegen half vier is er beweging op straat. Auto's die ons tegen 10 maal de gangbare prijs willen vervoeren. Liegen, afpersen, we hebben daar het klootjesvolk tegengekomen. Instappen met een bepaalde prijsafspraak, om wat verder erop terug te komen. Wij terug uitstappen, roepen en tieren, met in ons achterhoofd: 'We gaan hier niet teveel betalen, maar willen ook onze trein uit dit hol niet missen!'. Probleem is dat je 's nachts, met weinig transportmogelijkheden geen buying-power meer hebt, en de enkele tuk-tuks die er zijn meer selling-power hebben dan normaal. Maar de zoveelste poging is het ons toch gelukt om tegen redelijke prijs naar het station te racen, om daar om stipt half vijf 's morgens vol adrenaline aan te komen, enkel om te constateren dat de trein onbepaalde vertraging heeft. De geplande 4 uur durende rit is er dan nog 6 geworden, dus bijna tien uur na te zijn opgestaan, zijn we op basis van 1 fles water in het loeihete Varanasi aangekomen. Het is hier 's middags 47 tot 49 graden celsius!

Varanasi is voor de Hindu's een heilige stad. Deze stad is reeds 1000den jaren constant bewoond. 1000den jaren voor Christus kwamen Hindu's zich hier al baden in de heilige Ganges, een nu degoutant vuile en giftige rivier. Een stad vol ongedierte, insecten, ratten, apenplaag, straten vol koeien, en hindu's die hier komen sterven om dan de cirkel der weergeboortes te doorbreken.

Onze roommates. Vreemd hoe je beesten als deze in je kamer gaat apprecieren wetende dat zij de muggen opvreten. Dat ze nog vele kleine gheckootjes mogen maken. Het is hun gegund!

Dan met de boot op de gekende Ganges, om het leven op de Ghats te aanschouwen. De Ghats zijn de plekken waar de doden verbrand worden, mensen zich baden, mensen hun kleren wassen, en de enkele rioolleiding die de stad rijk is zich in loost...

Een stad waar het religieuze in alles aanwezig is, en tegelijk vermengd met het meest banale.

Op deze foto's zie je een van de vele brandstapels, maar tegelijk zijn ernaast mensen zichzelf en hun kleren aan het wassen. Wie een natuurlijke dood sterft, wordt verbrand en is verlost. Wie een onnatuurlijke dood sterft, wordt ofwel in de oven verbrand en is dan niet verlost van de hergeboortes, of wordt met een steen in de Ganges gedumpt naar het schijnt.

Straatjes van 1 meter breed, die je moet delen met moto's, brommers, koeien, stieren, en elk moment een stoet dan doorlopen met een lijk op een draagbed om verbrand te worden. Dit is een fascinerende plek, maar zoals vele plekken in India weer een enorm dubbel gevoel oproept.

Vanavond weer een nachttrein, dik tegen ons goesting, 12 uur naar Delhi. Binnen 2 weken zijn we thuis, en we plannen nog de heilige Sikh stad aan te doen, met de gouden tempel in Amritsar, vervolgens Dharamsala, waar we Dalai Lama woont, en tot slot misschien nog naar het 'Hillstation' Shimla te gaan. Nog een aantal mooie stops, die we hopelijk vlot bereiken en dat we ons nog kunnen openstellen voor de schoonheid die we zullen tegenkomen.