Weer wat stoten meegemaakt...

Ondertussen hebben we duizenden km gereden tot Far North Queensland en terug gans naar beneden naar Brisbane om onze vrienden Bruno en Edwin op te pikken.

Hiervoor hebben we op weg naar het noorden eenmaal op enkele lekken na zonder brandstof gestaan tientallen km van de bewoonde wereld. Gelukkig onmoeten we daar Nadine en Andre, twee Antwerpenaren die met een colonne motards 17000 km door Australie trekken. Van hun volgwagen hebben we vijf liter unleaded gekregen om de volgende 50km te kunnen overbruggen. Saved by the bell. Hun verhalen kan je volgen op Duvalgoesdundee.blogspot.com of in de krant de Morgen, waarvoor Andre verslag uitbrengt.



Verder twee toffe Fransen ontmoet, Antoine en Gaelle, die een jaar door het land trekken in een 24 jarige toyota van. Daarmee gaan ze zelfs gans de outback doorkruisen op hoop van zegen. Courage les amis. Nous vous souhaitons un bon voyage.



Er is trouwens een zeer belangrijke tweedehandsmarkt voor oude campers en breaks hier. Sommige bakken zijn hier misschien 20e hands, vaak meer dan 10 tot 20 jaar oud en heel duur voor wat het is, met alle risico voor de koper uiteraard. Al serieus wat mensem tegengekomen wiens auto volledig op was. Maar de strafste zijn zij die een jaar in de kofferbak van een oude break slapen. Daar zijn wij nog luxebeesten tegen. s' Nachts leggen zij alle rommel op de voorbank, slapen op mouche matrassen en overdag alle rommel terug naar achter.



Hoe meer we over de steenbokskeerkring gingen, hoe droger het werd. Afgefikte stukken, stukken die nog brandden, omleidingen wegens branden. En het is nog maar lente, hier moet het ergste nog komen, want het wet season is enkel in het hoogste noorden, vanaf Cairns.



En voor zij die niet geloven hoe rood de aarde hier is, zelfs in de groene en vochtige plekken rond de kust...



En over gevaarlijke beesten gesproken, kwallen die bij zo gevaarlijk zijn dat ze tot verlamming van het respiratoir systeem kunnen leiden. Vorig jaar is hier nog een rijke Amerikaan dood tgv een 'contactje'. Vanaf de steenbokskeerkring mag je de zee niet in, tenzij er netten gespannen zijn of je een duikpak hebt.



En nog zo'n toffe, tropische stranden waar ze waarschuwen voor krokodillen. Elke creek, en de meeste stranden ten noorden van het tropische Cairs waarschuwen ze voor deze gevaarlijk oerbeesten. En deze zien er gevaarlijker uit dan die oude krokodillen die de stranden van Benidorm bevolken. Verder trouwens al veel slangen gezien, gelukkig meestal op de weg, op het warme asfalt. Maar stel maar voor dat je 's nachts uit je bak kruipt en erop trapt. Antoine, onze Franse reiziger, en fervent loper, had de morgen dat we samen kampeerden al lopend bijna op een waterslang getrapt. En van zeekrokodillen hadden we nog nooit gehoord, wel zoutwater kroks, maar dat die effectief soms een duik nemen in de zee was toch wel zeer verontrustend.



Maar je moet wat over hebben om in de tropen te zitten.

En dan terug voor vier dagen rijden naar het zuiden om onze vrienden op te pikken.

Ondertussen zijn we enkele uren samen, en vanmorgen hebben de zeikerds van de plek waar we al enkele keren zorgeloos geslapen hebben, ons wakkergemaakt met een boete van 500 dollar per wagen wegens ontoegestaan kamperen, hoewel we ergens stonden waar geen enkel verbodsbord was, terwijl dat op de meeste andere plekken in dat dorp op bepaalde plaatsen wel expliciet vermeld was. We hebben uiteraard beroep aangetekend, maar ondanks onze verzoeken om ons face to face te mogen verdedigen bij de appeal officer, mochten we enkel een papier invullen. Bij deze zijn we gereduceerd tot een nummer in hun 'paper bureaucracy'. We houden jullie hierover op de hoogte, en bij slecht nieuws zullen we een 'anti-caloundra page' op facebook te beginnen, waarop jullie dan alleen maar moeten inschrijven om wat negatieve publiciteit te creeren.

Wat kilometers en wegkadavers verder

Op een regenachtige zaterdag onze camper opgehaald. Was al zever met de rental company voor we vertrokken waren. De meest belachelijke terms and conditions, de zogenaamde kleine lettertjes, die ik als jurist ooit gelezen heb, en de meest onvriendelijk koei die ons op het randje van uitkafferde. We hadden van de eerste moment al ' hopen dat we niets tegenkomen or the'll fuck us'. Tegen de middag Sydney uitraken, net als duizenden inwoners die het verlengde weekend (wisten wij veel) in een van de badplaatsen en nationale parken rond de stad gingen doorbrengen. Van de eerste moment file rijden, in een stad met mobiliteitsproblemen op piekmomenten (welke stad niet hoor ik jullie denken) en dat ik ondertussen tot stortvlagen aangezwollen buien in een buske dat ik (trouwens tot op dag van vandaag) niet goed aanvoel (slechte handgeschakelde versnelling zal er wel iets mee te maken hebben).

Paar uur gereden, 150 km verder, nog altijd gieten, en wij op zoek naar slaapplaats. Free camping zou in New South Wales niet overal zo goed ontvangen worden vernamen we (itt wat de publieke pers daarover schrijft) en door het verlengd weekend was het overal (campings ed) vol. Tijdens overleg klop klop op de ruit, op de parking van den Aldi, 'what's up mate?' Neen, geen politie, maar een koppel uit de buurt die vermoede dat op dit moment van de dag, op die plaats, wat morele bijstand mss handig kon zijn. Gevolg: slaapplek opgelost, wij parkeren op hun 1000den meter groten tuin, en met de ganse familie mee spaghetti eten en discussieren over Australie en Europa. Toffe avond gehad met vrijdenkende zelfstandigen met een kampeerpassie:

Thanks Nerida and Tony!

En de dag erna op zondag beginnen rijden, in grote lijnen noord langs de kust naar Brisbane, waar we planden drie weken later aan te komen. In Brisbane hebben we afspraak met Bruno en Edwin, twee vrienden van ons en trouwe blogvolgers, die de trip naar Cairs mee gaan afmaken. We planden het heel rustig aan te doen, niet te veel te rijden, van de zon genieten, wat kust en wat nationale parken te doen.

Het draaide wat anders uit. Zon hebben we meer dan een week bijna niet gezien. Af en toe door de wolken (op een dag na), maar met een uiters frisse bries, en vaak een regenbui, soms echt een stormbui. We hebben alle tourist drives langs de kust afgereden, niet meer dan 50 km per uur vaak. s' Nachts hadden we het vaak we het soms kouder dan in NZ, hoewel het uiteraard niet ZO koud was, maar daar hadden we twee donzen en hier twee flieterdunne slaapzakken.



De enige mooie dag, resulterende in veel meer foto's, want met het zonnetje ziet alles er toch gewoon mooier uit, nog eens wat duinen plezier gehad.

Door bush, bush en nog eens bush...

Even last aan de darmen, gelukkig dat in de bos me niemand ziet...

voor de goedgelovigen onder jullie, het is wel degelijke een termietenheuvel

Een van de weinige echt relaxe free camping spots op onze weg tussen Sydney en Brisbane, een door de gemeente voorziene lap grond aan de rivier. Toffe babbel met oude op 14 jaarige leeftijd uitgeweken hollander gehad, die al vele 100 duizenden km door Australie getoerd had.

Echt veel voldoening haalde we uit die eerste dagen niet uit, af te lezen op het gezicht van mijn co-pilote...

Onze trip gepland over drie weken, was na een week en twee dagen afgehandeld. We waren meer dan twee weken te vroeg in Brisbane. We hebben wat gediscussierd wat te doen, maar besloten om door te rijden op zoek naar de zon in het tropische Queensland. Alle topattracties slagen we over om samen met onze kameraden te doen, eens we hen terug zijn gaan oppikken in Brisbane. We've saved the best for last. Enige nadeel is dat we heel veel km nu dubbel doen, maar ergens blijven waar je weinig energie uithaalt heeft ook geen zin. Dan nog beter bepaalde dingen dubbel doen. En het moet gezegd worden, eens voorbij Brisbane, was het eindelijk en zowaar warm, tot echt heel warm soms (voor mij toch). Wat het verschil tussen de ene zeestroming en de andere toch kan betekenen.

Ook een vaste waarde ondertussen:

het bord

het beest in kwestie (in de namiddag)

het beest in kwestie ('s avonds, wanneer ze zoals konijnen naar een lichtbak komen en plots voor je wagen overlopen of gaan zitten)

Van het beest in kwestie, 's morgens, bespaar ik de foto's. Honderden aangereden skippies hebben we nu al gezien. Niet moeilijk in een land waar zelfs vele gewone personenauto's een bull bar hebben, 1 op 2 wagens een terreinwagen of pick-up is (uiteraard ook met de nodige versterking zoals alleen de A Team die normaliter zou aanbrengen) en dan heb je de vrachtwagens, waarvoor ik letterlijk als ik ze zie aankomen op de highway op de pechstrook ga rijden: Mastedonten, vele anderhalve maal onze grootste vrachtwagen, sommige met een bull bar zo hoog als onze camionette, en snelheidsduivels tot en met. Die gasten rijden u letterlijk van de weg om hun gemiddelde snelheid niet te laten zakken.

Als met twee in een buske al soms klote is om te slapen, voel je je weer een luxebeest als je er tegenkomt die met vier in een even grote bus slapen, zij een met een penthouse. Twee slapen binnen en twee op het dak in de penthouse. Overdag klappen ze dat dicht, 's nachts open, en hopen dat het niet regent.

En dan een speciaal moment, vrij tamme, maar in het wild levende dolfijnen die 's morgens naar het strand komen om de mensen even gedag te zeggen (uiteraard tgv een jarenlang stimulus-respons reactie geweeggebracht door een paar kg vis die ze dagelijks gevoerd krijgen, maar toch). Je mocht ze niet aanraken, maar zij jou wel. Als je werd aangeraakt, was je gezegend. Ik was de eerste deze eer die dag te krijgen, en er waren geen handvol volgelingen.

Hey mate, stop staring at my buttcrack!

Vader en zoon

Een van de verschillende prachige zonsondergangen, want hoewel we hier aan de oostkust zitten, zijn hier vele peninsula's waar ten westen toch nog voldoende zee is om dergelijke postkaarten mogelijk te maken.

Even bijkomen...

Tussendoor een 'Man bijt hond vraag': enig idee wat onderstaande is?

Konijnenkeutels? Een maal andermaal.

Neen hoor, het is de door minuskule krabben uitgegraven aarde op het strand als het eb is. Een gans strand vol, en elke eb opnieuw beginnen ze aan dit urendurende werk tot de volgende vloed het weer teniet doet en ze zich in hun uitgegraven en nu weer onderlopende gangen verschuilen voor het zeewater.

Onder de palmen van het tropische noorden...

En onze enige camping so far, weeral een Camping Kosmos ervaring erbij.

Sydney: een prachtige stad

Sydney: een prachtige stad. Zelden zijn we beiden zo enthousiast over een stad geweest. Alles wat je van een stad kan verwachten, vind je hier: een mix van oude en nieuwe gebouwen, ongelofelijk veel water aangezien Sydney rond een natuurlijke haven is gebouwd, veel bomen voor een stad van dit kaliber, aangenaam klimaat, veel city-art, stranden, smeltkroes van volkeren met enorm veel Aziaten, toffe bars en restauranten, veel wijken met een aparte sfeer, en zowel dag als nacht ongelofelijk relaxe sfeer op straat. Als we eerlijk zijn, hebben we niet veel zin om hier morgen te vertrekken en ons comfortabele viersterrenhotel te ruilen voor onze nulsterren campervan, maar er zijn wat stranden die op onze komst wachten…