Wat slotbeschouwingen bij Argentinië door de ogen van 2 Belgische Backpackers...

Het land.

Argentinië is uiterst divers, met prachtige landschappen. Je moet alleen veel kilometers afleggen om dit te kunnen ervaren. Gelukkig is het vervoerssysteem met de bussen goed (moderne dubbeldekkers), maar dat is wel nodig voor busritten van 12 tot 24u. Intern vliegen is dan weer vrij duur (naar rugzaktoerist norm).

Het is zeker speciaal om in 3 weken zo’n verscheidenheid in natuur en landschappen te beleven. Ook tof om te ervaren hoeveel kennis uit het lager en middelbaar onderwijs plots terug naar boven komt uit de lessen wetenschappelijk onderwijs, aardrijkskunde, biologie, chemie, fysica. Voor vele, voor ons bizarre of uitzonderlijke, verschijnselen, probeer je met je gezond verstand een verklaring te zoeken, en dan besef je dat het algemeen secundair onderwijs in België inderdaad wel degelijk is.

Niettemin was het wel vrij vermoeiend om dit in 3 weken te doen. Met de plaatselijke excursies inbegrepen, hebben we vlot 9000 km over land afgelegd in deze dikke 3 weken. Eigenlijk teveel en te vermoeiend. In de nachtbussen zitten makkelijk 40 mensen, te hoesten, zweten, snurken…, dus iedere keer een aanslag op je natuurlijke weerstand, waarvoor je toch wat tijd nodig hebt om te overwinnen. Maar als je dan dingen ziet, die je nog nooit het gezien, dan was het toch telkens de moeite waard.

Het land, met zijn natuur en landschappen is ook de hoofdreden waarom wij oorspronkelijk Argentinië in onze reis hebben opgenomen. Erop terugblikkend kan dit ook alleen maar bevestigd worden. De steden en stadjes waar we verbleven, hebben ons veel minder kunnen overtuigen. BA heeft zeker veel troeven, maar het is in de eerste plaats een enorme wereldstad, en we kunnen er alle twee mooiere, leukere en vooral gezelligere aanhalen. De kleine stadjes en dorpjes zijn ook meestal niet enorm gezellig, tot ongezellig. De uitstappen in de natuur vergden doorgaans kleine tot vrij grote verplaatsingen buiten de bewoonde wereld, wat Argentinië voor ons tot een ‘kijk’ land maakte, maar geen ongelofelijk ervaring wat ‘verblijf’ land betreft.

De mensen.

De tweede troef van het land is wat ons betreft het volk. Doorgaans zijn de mensen uiterst vriendelijk en behulpzaam. We hebben uiteraard ook het tegendeel ervaren, van poging tot zakkenrollerij tot onvriendelijke tourist-hastlers, maar in grote lijnen hebben we dit toch ervaren als een gastvrij en gezellig volk. De negatieve gevallen zijn echt de uitzonderingen geweest die de regel bevestigen. Een bemerking is wel dat het moeilijk spreken is van 1 volk, want je ervaart grote verschillen tussen de bevolkingsgroepen, niet per se tussen de regio’s (hoewel dit ook uiteraard) maar vooral tussen zij die zich in de Europese traditie willen inschrijven, zij die zich een mix voelen en zij die zich 100 procent tot de oorspronkelijke bewoners rekenen. De manier dat zij in eerste contacten met Europese toeristen omgaan is zeer verschillend wat openheid betreft. De verklaringen hiervan zijn uiteraard nauw verbonden met de geschiedenis van dit land, waar de komst van de Europeanen een wervelende, zij het niet altijd positieve dynamiek heeft teweeg gebracht. Wel openen de mensen zich zeer snel, als je hun taal probeert te spreken en nog meer als ze voelen hoeveel je van hun land, geschiedenis enzo weet en interesse betoont. Je voelt de zuiderse fierheid, hoewel er enorm veel punten zijn waar deze mensen niet fier over zijn. Ook voel je een zekere melancholie of gelatenheid, die duidelijk ook terug te vinden is in de nationale dans, de tango.

De politiek.

Het is hallucinant hoe de gewone mensen over politici denken. En of je nu praat met een taxichauffeur, tourist guide, tandarts en orthodont, tot studenten rechten of geneeskunde, je hoort unisono dat het een corrupt boeltje is. Deze mensen verwachten nu eens letterlijk niets goed van hun politici. Dit is voor een deel wel begrijpelijk na een geschiedenis van militaire dictatuur met foltering en verdwijning van mensen tot gevolg, en in 2002 een verarming van de gewone mens met 75% verlies van kapitaal door de devaluatie van de peso na het rampzalige bestuur en diefstal van Menen. Maar ook de huidige politici - en de Kirchners krijgen toch vrij goede commentaar in de Internationale en Europese pers - hoor je hier verhalen die ons in Europa niet bereiken. De verwevenheid tussen big business en politiek is hier ook buiten proportie Daarom dat je waarschijnlijk vele kleine ondernemingen ziet, kruidenier, zelfstandig chauffeur enzo, om onder de radar te blijven van de corruptie. Business to consumer, en dan nog op zeer kleine schaal, is vaak de enige manier om wat geld te verdienen. Maar een KMO met tientallen mensen personeel, komt al snel in aanraking met het al dan niet hebben van de nodige politieke vrienden of geld om een en ander te smeren. Diverse mensen vergeleken hun politieke situatie met Afrika, terwijl ze zich cultureel toch met Europa identificeren. De Argentijnse melancholie zal daar wel iets met te maken hebben, maar het feit dat we geen enkel positieve noot hebben gehoord, is toch wel tekenend.

Onze laatste belevenissen in Argentinië: over walvissen en andere monsters...

Puerto Maderyn en Peninsula Valdes waren een aparte ervaring. Puerto Madryn, gelegen in Patagonië, maar door de ligging aan de zee ook in de winter nog houdbaar qua temperatuur, lijkt op ons Belgisch kustje. Enige uitzondering dat het water enorm diepblauw is.

Peninsula Valdes was dan weer wat anders. Op bepaalde stranden zwommen de walvissen zo'n 10 meter van het strand. Aan de horizon kon je ze de diepte zien induiken, en zo kwam hun staartvin uit het water (een typische foto die je er overal zag, maar onmogelijk in close up te trekken met een klein digitaal camera'tje). De walvissen waren van een bepaalde soort (niet de grootse soort op aard, want deze mannetjes worden 'slechts' gemiddeld 13m en de vrouwtjes 14m, 30 en 35ton wegend respectievelijk). Maar we hebben er wel vele tientallen gezien. In de verte, op 10m afstand vanop het strand, en vanaf 1m afstand in de boot. Aangezien dit paargebied is, zagen we ze dollen rond de boot. Bij één sex scene, raakte 2 kolossen zelfs onze boot aan, die iets korter was dan de beesten zelf... Bijzonder om een eerste keer in je leven levende walvissen te zien, en je weet nooit of je dat nog een tweede keer zal meemaken.





Dan terug afgezakt naar Buenos Aires, ingechecked in een alternatieve hostel van 2 kunstenaars, waar het vol vreemde snuiters en monsters zat. Als ze nu nog eens evenveel de kuisborstel als de schilderborstel zouden vastpakken, zou het misschien wat properder zijn geweest, maar bon...



Zaterdagavond mijn 31e verjaardag gaan vieren, met 2 rasechte Buenos Airinnen, die we de vorige weken hebben leren kennen. Gezellig de traditionelle parilla gegeten, en dan even het nachtleven ingedoken in het trendy gedeelte van BsAs. Leuk om dit ook eens gezien te hebben, hoewel we daarvoor uiteraard niet deze reis maken, maar geeft je wel een vollediger beeld van de stad. We hebben zoveel trendy bars op een vierkante km gezien, dat elke stad in België er jaloers zou op zijn. Jammer dat het zeer rustig was, aangezien het vandaag, zondag, parlementsverkiezingen zijn en de meeste zaken gesloten zijn en sommige locaties zelfs geen alcohol schenken. Gelukkig zijn er uitzonderingen...



Ons Argentinië luik zit erop. Morgen naar Brazilië, hopelijk is het daar wat warmer.

Bijna, maar toch niet helemaal...

De voorbije dagen hebben we weer heel wat kilometertjes afgelegd. We zijn in Mendoza geweest, de wijn- en petroleumstreek (vreemde combinatie maar bon) en San Juan, het kleine en saaie zusje van Mendoza.

Naar Mendoza gingen we omdat die de poort naar de hoge Andes is. Je kan hier een Christus beeld op 4200m hoogte vinden, de hoogste berg van gans het Amerikaanse continent en ook van de zuidelijk hemisfeer bewonderen, de Aconcagua, met een top rond de 6900m, en een bijzonder Inca plekje bezoeken. Dit is ook de doorsteek over de weg naar Santiago De Chili, en is de weg die de Inca's zelf ook gevolgd hebben, zij het in de niet-geasfalteerde versie (weeral uiterst onwaarschijnlijk, want het was hier ijskoud). Waarom bijna, maar toch niet helemaal? Van de Aconcagua hebben we de voet gezien, maar de top was gans in de mist gehuld. Tja, dat gebeurt als je dit in de plaatselijk winter probeert. Het beeld van Christus op 4200m, tja, de weg was afgesloten vanaf 3300m. Natuurlijk wist het excursie bureau hiervan, maar in het beste geval zullen we het maar op een gebrek aan pro-actieve communicatie van hun kant houden. De trip was al bij al nog wel de moeite waard.

Via een lange weg slingerden we eerste de bergen in. De vallei was een paar miljoen jaar uitgesleten door een gletsjer, mooi te zien door de gelijkmatige plateaus in de vallei.



Verder kwamen we de sneeuw al tegen, waar we op een bepaald moment tot onze knieën inzakten! Aan het begin van de trip hadden ze ons gelukkig snow boats aangesmeerd om te huren, anders hadden we zeker natte voeten gehad. Hier is trouwens de film 'seven years in Tibet' met Brat Pitt opgenomen. Getuige hiervan de vele foto's van hem in alle cafés.



Omdat de twee reden van de hoofdredenen waarom wij de trip deden, al dan niet toevallig tijdelijk 'onbereikbaard/onzichtbaar waren, hebben we ons bezig gehouden met sneewballengevechten...

en worstelen. Belgen tegen Brazilianen (er waren 2 Braziliaanse zusjes van Sao Paolo bij die nog nooit sneew hadden gezien, die ons meteen wat Portugees hebben geleerd, tips hebben gegeven voor Brazilië en die geïnteresseerd zijn in Belgische vrijgezellen. Bij deze een oproep om cv met foto op te sturen. De linkse is advocaat, maar bezig met haar examens voor rechter, de rechts is arts in spe. De zwarte sneewmummie in het midden is van Belgische makelij). Wat betreft het België tegen Brazilië worstelen, dat hebben de Belgen uiteraard gewonnen. Wat betreft het mannen tegen vrouwen worstelen, heeft de man na dapper weerstand bieden de duimen gelegd, overweldigd door drie vrouwen. Weer een bewijs van wie het sterke geslacht is.

In San Juan zijn we naar Ischualasto geweest, vallij zonder leven in het Indiaans, Moon Valley in het Engels. Niet moeilijk te zien waarom. Dit is trouwens Unesco werelderfgoed, omdat dit de enige plek ter aarde is waar alle drie de periodes van het 'Trias te bezichten zijn op één site, en waar in de oudste laag nog steeds fosielen van planten en dino's zitten! We hebben zelfs een gefosiliseerd bot van een dino gezien dat half in, half uit de grond zat. Niet speciaal om te zien op zich, maar toch vreemd om de resten van een levend wezen van een paar miljoen jaar geleden te zien. Het landschap was door erosie op zeer verschillende manieren gevormd, waar de verschillende lagen/afzettingen doorheen de tijd op verschillende snelheid en manier uitgesleten werden, met spectaculaire vormen tot gevolg.

Na Mendoza zijn we nog maar eens zo gek geweest om 24u in de bus te kruipen, naar een plek die we eigenlijk niet van plan waren om te bezoeken. We hebben zelfs onze vlucht naar Brazilië drie dagen verzet, want anders konden we deze trip niet doen. Maar af en toe moet je flexiebel zijn, zeker als je zo dicht bij unieke ervaringen zit. We zitten vandaag in Patagonië, maar wel aan de Atlantische kust. Meer bepaald in Puerto Maderyn, dicht bij het door de Unesco beschermde Peninsula Valdes. Vanaf juni troepen hier tot 800 walvissen samen om te paren. Ik hoop dat we deze wel te zien krijgen morgen, want we staan hier beiden enorm op gebrand. In deze regio komen op andere periodes in het jaar ook honderduizend tot 1 miljoen pinguins, honderden dolfijnen en orka's paren. Zeehonden, zeeolifanten en zeeleeuwen zijn er nu wel, maar ook minder dan binnen enkele maanden. Maar we zijn hier toch hoofdzakelijk voor de grote jongens naartoe gekomen. We hopen dan ook dat ons volgende bericht een andere titel zal dragen.

Weeral bergen verzet...

De voorbij twee dagen hebben we het noorden van Salta verkend, de eigenlijke reden voor onze verplaatsing naar het noordoosten. In deze periode had in de zomer een dengue epidemie plaats, preventieve inenting onmogelijk, enkel preventieve bescherming tegen muggenbeten. De zwaarste vorm is dodelijk (koorts, braken en dan game over). Omdat het winter is, dit betekend veel lagere temperaturen, geen vochtigheid meer (want hier regent het enkel in de zomer) zijn die muggen weg. Er zouden in Argentinië honderduizenden besmettingen zijn geweest deze zomer, maar met maar enkele tientallen sterfgevallen. Dezelfde problematiek heerste in heel Z-Amerika. Vreemd eigenlijk want verschillende landen waren van deze problematiek af, maar de opwarming van de aarde (warmere en vochtigere zomers) gecombineerd met slecht afvalwaterverwerking, heeft deze mug terug intrede doen vinden. En dit van Z-Amerika tot Azië. Don't worry, we hebben al aandelen van de Deet-company gekocht (het strafste anti-muggenproduct). We hebben echter in deze ganse periode in Argentinië, zo goed als nog geen mug gezien.

Over de bergen dan. We hebben de voorbije dagen rondgetrokken door de Humahuaca kloof, ook op de Unesco werelderfgoedlijst gezet wegens het unieke karakter en uitzonderlijke biodiversiteit. Deze bergketen wordt gekenmerkt door uitzonderlijke kleurencombinaties, veroorzaakt door het oxidatieproces van verschillende mineralen in de bodem. Zo verandert koper in groen, ijzer in rood...

Hieronder het 'schilderspallet', met op de voorgrond een Indiaans kerkhof.



Dan de steenbokskeerkring over...



naar het hart van de Indianen populatie in N-W Argentinië...



naar het dorpje Humahuaca, met vreemd genoeg een gemeentehuis met Arabische/Moorse invloeden (als je vraagt naar de reden van deze beïnvloeding blijft het stil). Het is nog wachten op een lokale Filip Dewinter, Philippo Hivierno, die ook hier kan klagen over de islamisering van de wereld.



verder naar de beroemde zevenkleurenberg, in het pitoreske dorpje Purmamarca.

Vanuit de Humahuaca kloof zijn we naar de Argentijnse Alti Plano getrokken. De hoogvlakte tussen de verschillende rimmen van het Andesgebergte, die doorloopt van Peru tot diep in Argentinië (Patagonië). Met een gemeenschappelijk Indiaanse cultuur. Hier steken we de 4000m over, de poort naar de Altiplano die op 3500m ligt. Dit is uitstappen, moe voelen, 100m wandelen en hijgen, wat hoofdpijn tot gevolg. Zuurstof neemt af, rode bloedcellen ook. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hier weer een bewijs is dat vrouwen het sterke ras zijn: Caroline had geen last, ik was even kortademig als een zeventig jarige kettingroker op zeeniveau. Gelukkig hebben de Indianen daar al vele eeuwen de oplossing voor...

Coca! Dit wordt in thee gedronken of met twintig bladjes tussen kaak en tanden gestoken. Rode bloedcellen stijgen, hoofdpijn wordt lichter, vertering gaat beter, honger en dorstgevoel neemt lichtjes af. Geen paniek, dat is legaal in heel Z-Amerika, en deel van de eeuwenoude cultuur. In tegenstelling tot het chemische derivaat cocaïne, waarvoor je voor het bezit van een minimale hoeveelheid al jaren de tralies achter gaat. Je zou ook 9 kg bladeren nodig hebben om chemisch 1 gr witte poeder te krijgen. Naast het drinken van een theetje (ook te krijgen ook in de grotere steden) en zuigen op wat bladjes, hebben we ons gewaagd aan het eten van het lokale vlees, lama. Ongelofelijk lekker eigenlijk. Smaakt als rundsvlees, maar met geen gram vet. Niet verwonderlijk als je ziet dat die dieren voortdurend rondzwerven, enkel steppegras eten, niets toegevoegd krijgen, en hun isolatie te danken hebben aan hun dikke pels. Verder nog beroep gedaan op de Indianen wijsheid en verschillende soorten natuurlijke Viagra gekocht. Verschillende kruiden voor mannen als voor vrouwen, maar hierover kunnen we nog geen verslag uitbrengen. Alles lukt zo nog wel, misschien wordt dit anders na vele weken twenty four / seven op elkaars gezicht te zien :)

Veder doorgetrokken naar de 7500 vierkante km grote Salinas Grandes (zoutvlakte) op de Altiplano. Net of je in een sneewlandschap staat, met een ongelofelijk lichtreflectie tot gevolg. Je zag dit op 70 km afstand zinderen in de hoogvlakte.

En dan wat vreemde ontmoetingen, met een totaal andere impact dan de dierentuin. Beesten die je in de dierentuin niets zeggen, ontroeren je als je ze in het wild in hun natuurlijke habitat ziet. Kuddes van lama's...

Een rode vos die ons benaderde in een pre-inca ruïne (die rijen stenen zijn overblijfselen van hun stadje op een heuveltop), op zoek naar wat voedsel dat hij zou krijgen. Maf zo'n wild beest dat tot op minder dan 10 m nadert. En nee, het was zeker geen hond, want had een pluimstaart waar elk eekhoorn groen van jaloezie zou op worden.

En tot slot nog groepen guananca, en vicunia's gezien, die op bergflanken huppelen als berggeiten. Prachtig om de natuur in levende lijve te zien. Een prachtig maar zeer harde omgeving, waar je je blijft verwonderen hoe mens en dier daar overleven. 25 graden in de winterzon overdag. Min 10 of erger 's nachts (water blijft vaak overdag ook bevroren) maar toch een zon die schroeit door de zuivere lucht en de hoogte. De zon die ongefilterd door je huid gaat, waardoor een normaal mens elke deel van zijn huid probeert te verbergen. Vanavond de nachtbus terug in zuidelijke richting, eerst San Juan, voor twee andere Unesco parken in de Maanvallei te bezoeken. Dan naar Mendoza, de wijnstad op de altiplano, poort naar Lima in Chili en uitzonderlijke omgeving. Maar meer dan dit tipje van de sluier kunnen en willen we nu nog niet lichten.

van de hel naar de hemel...

Sommige dingen kan je je pas voorstellen als je ze echt hebt meegemaakt. De geplande busrit van 23 uur van Iguazu naar Salta was geen meevaller. In de 23 uur waren maar 2 stops van een half uur voorzien. Na 2 uur rijden hadden we al motorpech. Gelukkig kunnen de chauffeurs goed met de bus rijden, maar mechanica is dan weer iets anders... 1,5u wachten op een mechanicien, en bijgevolg werden die 2 halve uren pauze goedgemaakt door continu door te bollen. 24 uur in een bus zonder afstappen. Airco op > ijskoud. Airco af > geen zuurstof in propvolle bus en hoofdpijn van hier tot in Europa. Na 24 uur leven op koeken en andere rotzooi eindelijk aangekomen. Wat een belevenis. Ingecheckt in een luxueuse bed and breakfast in een koloniaal gebouw, om bij te komen van de rit. Gelukkig zijn we weer in een zeer gezellig plekje aangekomen. Salta, de grootste stad van het noord westen, en de poort naar de Andes. De plek waar nog het meest Indianen wonen. Voor zover je van Indianen kan spreken in Argentinië, want dit land heeft één van de laagste concentraties aan Indianen in Z-America. Uitgeroeid tot op 3% van de bevolking na. De rest is een mix van Indianen, met Europeanen...

Salta by night

En dan al twee dagen de wondermooie omgeving verkend. Eerst een tocht naar één van de wijnstreken, Cafayate, en even wat wijntastings meegepikt. Hieronder alvast een zichtje in één van de vele kloven of valleien die we zijn doorkruist.

En toen betoverde één van die lokale Indianen Caroline in een lama omdat ik geen souvenier van hem wou kopen. Jullie kunnen stemmen of zij en ik er nu zijn op vooruit gegaan of niet.

Dan trok ik op de rug van mijn lama maar verder door de kloven, tot een nieuwe Gargante del Diabolo, de Duivelskloof van het noord westen, zij het met minder dynamiek dan die in Iguazu.

Gelukkig was er de lokale playboy, Don Quichote, de coca kouwende Gaucho van Cachi (2e trip) die door een kus mijn lama terug in mijn prinsesje toverde. Ik vond die lama wel makkelijk om op te rijden (in de zin van afstand afleggen uiteraard), maar telkens als ik haar wou kussen, spuwde ze in mijn gezicht. Dat deed mijn Carolientje ook wel eens, maar die poetse daarvoor toch nog haar tanden. Dat had ze na de metafmorfose in een lama vreemd genoeg plots afgeleerd.

En dan terug met mijn schoonheid onderweg, naar de besneewde toppen van de Andes.

Door een wondermooie vallei met reusachtige flessen water...

... en reusachtige cacti, meer bepaald van het type cardones. Zeer praktisch als je poep jeukt, dan kan je eens krabben zonder je handen vuil te maken.

Eind goed al goed... En ze leefden nog lang en gelukkig!

En ik was terug in de zevende hemel, zwevend als de condors van de toppen van de bergen doorheen het luchtruim.

van zakkerollers tot een van de beste ervaringen in ons leven...

Dag 3 BA was er één om te herinneren. Wandelend door de trendy wijken Recoletta (even morbide interesse getoond en naar het graf van Eva Perron geweest) en Palermo, een eerste maal aan den lijve kennis gemaakt met een poging tot zakkenrollerij. De tactiek staat in de lonely planet beschreven, maar als je het zelf meemaakt, weet je niet onmiddellijk wat te denken. Onder bomen krijg je plots iets over jou. Je denkt onmiddellijk: ‘Bird shit, klote duiven!’. Tot er plots binnen 2 tellen braaf uitziende Argentijnen met stukjes WC papier je pogen te helpen dat af te kuisen. Ik dacht: oppassen geblazen, maar ze leken aanvankelijk zeer oprecht. Dan denk je: “wees niet zo paranoia en ga niet uit van het slechte van de mensen“. Maar voor je het beseft zijn ze je letterlijk aan het uitkleden op straat. Door toch onze ‘valuables’ goed weggestoken te hebben, en ze vriendelijk af te wimpelen, dropen ze het snel onverrichter zake af. Als je dan bedenkt van waar zij komen met nota bene mini stukjes WC papier en gaan lopen zodra er nog iemand in de buurt kwam, weet je hoe laat het is. S’Avonds een Nederlander ontmoet die hetzelfde had meegemaakt. Buiten wat degoutante vlekken op onze kleren, hebben we dat weeral overleefd. Letterlijk een voorbeeld dat een gewaarschuwd man er twee waard is. Niettemin blijven we BA een schitterende, veelzijdige stad vinden.

Na een nachtje autobus van 18 u, zijn we aangekomen in Iguazu, voor ons eerste Unesco Werelderfgoed stukje, de watervallen. Maar eerste het stadje verkennen, en even naar het drielandenpunt tussen Argentinië,Brazilië en Paraguay. In de verte konden we de beruchte vrijhandelszone/stad (half smokkelaarsnest tot enige tijd geleden) Ciudad del Este in Paraguay zien.

Gisteren hebben we de Argentijnse kant van de watervallen gedaan, vandaag de Braziliaanse. Samengevat: bangelijk mooi! Aan de Argentijnse kant sta je boven Devil's throat, waar de watervallen in een hoevijzervorm tussen de 80 en 100 m naar beneden donderen. Je wordt er nat van, maar vooral stil. We zijn daar met een smile op ons gezicht vertrokken die uren heeft geduurd. Qua natuur voor Caroline haar beste ervaring, en voor mij alleszins ook top 2 samen met de zonsopgang in de Grand Canyon (US). Je voelt je klein bij dergelijk natuurgeweld. Het liep er trouwens vol nonnekes, die gods werk kwamen aanschouwen en zagen dat het goed was. Natuurervaring zijn wel eens meer indrukwekkend, maar je maakt niet vaak dergelijke 'bewegende natuur' mee. Als we onze ogen sluiten, staan we gewoon terug daar. Een film die je elk moment terug kan afspelen. Onze eerste top ervaring hebben we alvast op onze harde schijf opgeslagen.

Morgen vertrekken we voor een helse rit van 23u naar de andere kant, het noord westen, voor het volgende Unesco werelderfgoed: Humahuaca, of de Rotsen met de zeven kleuren.

Goed begonnen, half gewonnen...

Gisteren na een lange vlucht goed aangekomen in Buenos Aires. In tegenstelling tot de meeste toeristen niet met een taxi of met de speciale toeristen bus naar het centrum gegaan, maar voor 0,5 euro samen op de gewone bus tussen de Portenos (inwoners van BA) gestapt. Ons eerste avontuur, een tocht van bijna 2 uur. Op de bus ontmoeten we al diverse behulpzame Argentijnen die verwonderd afvroegen van waar we waren en waarom we op die bus zaten. Met hun aanwijzingen zijn we goed aangekomen en ingechekt in onze eerste Hostel: ons tweede avontuur...

De eerste dag hebben we alvast Centro verkend, met een hoog concentraat aan bezienswaardigheden. Je waant je in Parijs of Nice. Daarna afgezakt naar Puerto Madero, dokken zoals in Londen of Antwerpen, alleen 5 keer groter dan die in Antwerpen, en absoluut niet minder stijlvol. Vandaag zijn we naar het kleurrijke La Boca geweest, wat Tango gekeken en dan afgezakt naar het autentieke San Telmo. Voor 14 euro een waanzinnig lekker stuk vlees gegeten, grote fles Argentijnse wijn gedronken, wat koffiekes en dan verder de stad gaan verkennen.

BA is alvast een schitterende stad. Veilig gevoel, hoewel we natuurlijk nog niet de nacht zijn ingedoken. Heel afwisselend qua bouwstijlen, rustige mensen die je met rust laten, maar zeer behulpzaam zijn als je de weg probeert te vragen. Alvast een stad om te onthouden...