Wat slotbeschouwingen bij Argentinië door de ogen van 2 Belgische Backpackers...

Het land.

Argentinië is uiterst divers, met prachtige landschappen. Je moet alleen veel kilometers afleggen om dit te kunnen ervaren. Gelukkig is het vervoerssysteem met de bussen goed (moderne dubbeldekkers), maar dat is wel nodig voor busritten van 12 tot 24u. Intern vliegen is dan weer vrij duur (naar rugzaktoerist norm).

Het is zeker speciaal om in 3 weken zo’n verscheidenheid in natuur en landschappen te beleven. Ook tof om te ervaren hoeveel kennis uit het lager en middelbaar onderwijs plots terug naar boven komt uit de lessen wetenschappelijk onderwijs, aardrijkskunde, biologie, chemie, fysica. Voor vele, voor ons bizarre of uitzonderlijke, verschijnselen, probeer je met je gezond verstand een verklaring te zoeken, en dan besef je dat het algemeen secundair onderwijs in België inderdaad wel degelijk is.

Niettemin was het wel vrij vermoeiend om dit in 3 weken te doen. Met de plaatselijke excursies inbegrepen, hebben we vlot 9000 km over land afgelegd in deze dikke 3 weken. Eigenlijk teveel en te vermoeiend. In de nachtbussen zitten makkelijk 40 mensen, te hoesten, zweten, snurken…, dus iedere keer een aanslag op je natuurlijke weerstand, waarvoor je toch wat tijd nodig hebt om te overwinnen. Maar als je dan dingen ziet, die je nog nooit het gezien, dan was het toch telkens de moeite waard.

Het land, met zijn natuur en landschappen is ook de hoofdreden waarom wij oorspronkelijk Argentinië in onze reis hebben opgenomen. Erop terugblikkend kan dit ook alleen maar bevestigd worden. De steden en stadjes waar we verbleven, hebben ons veel minder kunnen overtuigen. BA heeft zeker veel troeven, maar het is in de eerste plaats een enorme wereldstad, en we kunnen er alle twee mooiere, leukere en vooral gezelligere aanhalen. De kleine stadjes en dorpjes zijn ook meestal niet enorm gezellig, tot ongezellig. De uitstappen in de natuur vergden doorgaans kleine tot vrij grote verplaatsingen buiten de bewoonde wereld, wat Argentinië voor ons tot een ‘kijk’ land maakte, maar geen ongelofelijk ervaring wat ‘verblijf’ land betreft.

De mensen.

De tweede troef van het land is wat ons betreft het volk. Doorgaans zijn de mensen uiterst vriendelijk en behulpzaam. We hebben uiteraard ook het tegendeel ervaren, van poging tot zakkenrollerij tot onvriendelijke tourist-hastlers, maar in grote lijnen hebben we dit toch ervaren als een gastvrij en gezellig volk. De negatieve gevallen zijn echt de uitzonderingen geweest die de regel bevestigen. Een bemerking is wel dat het moeilijk spreken is van 1 volk, want je ervaart grote verschillen tussen de bevolkingsgroepen, niet per se tussen de regio’s (hoewel dit ook uiteraard) maar vooral tussen zij die zich in de Europese traditie willen inschrijven, zij die zich een mix voelen en zij die zich 100 procent tot de oorspronkelijke bewoners rekenen. De manier dat zij in eerste contacten met Europese toeristen omgaan is zeer verschillend wat openheid betreft. De verklaringen hiervan zijn uiteraard nauw verbonden met de geschiedenis van dit land, waar de komst van de Europeanen een wervelende, zij het niet altijd positieve dynamiek heeft teweeg gebracht. Wel openen de mensen zich zeer snel, als je hun taal probeert te spreken en nog meer als ze voelen hoeveel je van hun land, geschiedenis enzo weet en interesse betoont. Je voelt de zuiderse fierheid, hoewel er enorm veel punten zijn waar deze mensen niet fier over zijn. Ook voel je een zekere melancholie of gelatenheid, die duidelijk ook terug te vinden is in de nationale dans, de tango.

De politiek.

Het is hallucinant hoe de gewone mensen over politici denken. En of je nu praat met een taxichauffeur, tourist guide, tandarts en orthodont, tot studenten rechten of geneeskunde, je hoort unisono dat het een corrupt boeltje is. Deze mensen verwachten nu eens letterlijk niets goed van hun politici. Dit is voor een deel wel begrijpelijk na een geschiedenis van militaire dictatuur met foltering en verdwijning van mensen tot gevolg, en in 2002 een verarming van de gewone mens met 75% verlies van kapitaal door de devaluatie van de peso na het rampzalige bestuur en diefstal van Menen. Maar ook de huidige politici - en de Kirchners krijgen toch vrij goede commentaar in de Internationale en Europese pers - hoor je hier verhalen die ons in Europa niet bereiken. De verwevenheid tussen big business en politiek is hier ook buiten proportie Daarom dat je waarschijnlijk vele kleine ondernemingen ziet, kruidenier, zelfstandig chauffeur enzo, om onder de radar te blijven van de corruptie. Business to consumer, en dan nog op zeer kleine schaal, is vaak de enige manier om wat geld te verdienen. Maar een KMO met tientallen mensen personeel, komt al snel in aanraking met het al dan niet hebben van de nodige politieke vrienden of geld om een en ander te smeren. Diverse mensen vergeleken hun politieke situatie met Afrika, terwijl ze zich cultureel toch met Europa identificeren. De Argentijnse melancholie zal daar wel iets met te maken hebben, maar het feit dat we geen enkel positieve noot hebben gehoord, is toch wel tekenend.