van zakkerollers tot een van de beste ervaringen in ons leven...

Dag 3 BA was er één om te herinneren. Wandelend door de trendy wijken Recoletta (even morbide interesse getoond en naar het graf van Eva Perron geweest) en Palermo, een eerste maal aan den lijve kennis gemaakt met een poging tot zakkenrollerij. De tactiek staat in de lonely planet beschreven, maar als je het zelf meemaakt, weet je niet onmiddellijk wat te denken. Onder bomen krijg je plots iets over jou. Je denkt onmiddellijk: ‘Bird shit, klote duiven!’. Tot er plots binnen 2 tellen braaf uitziende Argentijnen met stukjes WC papier je pogen te helpen dat af te kuisen. Ik dacht: oppassen geblazen, maar ze leken aanvankelijk zeer oprecht. Dan denk je: “wees niet zo paranoia en ga niet uit van het slechte van de mensen“. Maar voor je het beseft zijn ze je letterlijk aan het uitkleden op straat. Door toch onze ‘valuables’ goed weggestoken te hebben, en ze vriendelijk af te wimpelen, dropen ze het snel onverrichter zake af. Als je dan bedenkt van waar zij komen met nota bene mini stukjes WC papier en gaan lopen zodra er nog iemand in de buurt kwam, weet je hoe laat het is. S’Avonds een Nederlander ontmoet die hetzelfde had meegemaakt. Buiten wat degoutante vlekken op onze kleren, hebben we dat weeral overleefd. Letterlijk een voorbeeld dat een gewaarschuwd man er twee waard is. Niettemin blijven we BA een schitterende, veelzijdige stad vinden.

Na een nachtje autobus van 18 u, zijn we aangekomen in Iguazu, voor ons eerste Unesco Werelderfgoed stukje, de watervallen. Maar eerste het stadje verkennen, en even naar het drielandenpunt tussen Argentinië,Brazilië en Paraguay. In de verte konden we de beruchte vrijhandelszone/stad (half smokkelaarsnest tot enige tijd geleden) Ciudad del Este in Paraguay zien.

Gisteren hebben we de Argentijnse kant van de watervallen gedaan, vandaag de Braziliaanse. Samengevat: bangelijk mooi! Aan de Argentijnse kant sta je boven Devil's throat, waar de watervallen in een hoevijzervorm tussen de 80 en 100 m naar beneden donderen. Je wordt er nat van, maar vooral stil. We zijn daar met een smile op ons gezicht vertrokken die uren heeft geduurd. Qua natuur voor Caroline haar beste ervaring, en voor mij alleszins ook top 2 samen met de zonsopgang in de Grand Canyon (US). Je voelt je klein bij dergelijk natuurgeweld. Het liep er trouwens vol nonnekes, die gods werk kwamen aanschouwen en zagen dat het goed was. Natuurervaring zijn wel eens meer indrukwekkend, maar je maakt niet vaak dergelijke 'bewegende natuur' mee. Als we onze ogen sluiten, staan we gewoon terug daar. Een film die je elk moment terug kan afspelen. Onze eerste top ervaring hebben we alvast op onze harde schijf opgeslagen.

Morgen vertrekken we voor een helse rit van 23u naar de andere kant, het noord westen, voor het volgende Unesco werelderfgoed: Humahuaca, of de Rotsen met de zeven kleuren.