Hoe erg kan iets tegenvallen: hoe vooronderstelling en realiteit dag en nacht kunnen verschillen...

Onze dagen in Buzios hebben we gevuld met het huren van een buggy waarmee we de landtong wat verkend hebben. Mooi, maar toch niet echt voldoeninggevend. Het trok er inderdaad op Zuid-Frankrijk, maar daarom kom je niet naar Brazilië. Over deze plek doet iedereen die we kennen en naar Brazilië is geweest razend enthousiast. Wat ons betreft is dit een mooie plek, maar voor velen zal dit enthousiasme vgs ons hoofdzakelijk opgeroepen zijn door het mondaine en de vele uitgaansmogelijkheden in het hoofdseizoen. Beide aspecten geven ons op deze reis geen voldoening.

Volgende bestemming was Ouro Preto, een door de Unesco beschermde koloniale stad uit de tijd van de Goldrush, vrij vertaald ‘Zwart Goud‘, omdat er rond het Goud een zwart laagje gezeten zou hebben. De ganse stadskern is beschermd en je hebt hier een tiental barok kerken en een aaneensluiting van koloniale huizen (we slapen trouwens in één) op enkele vierkante km. Maar eerst weer afzien en kennismaken met de Braziliaanse inefficiëntie. Vanuit Buzios vertrokken naar Rio, daar 8 uur moeten wachten op een vrije aansluiting, dan 8 uur met een gewone bus naar Ouro Preto. Terwijl Buzios Ouro Preto in vogelvlucht helemaal niet zo ver was, maar bon. Wat opmerkelijk is, is dat het bussensysteem hier helemaal niet optimaal geregeld is om het land rond te reizen, i.t.t. dat van Argentinië. Je moet hier bijna altijd terug naar grote steden als Rio of Sao Paolo, om vervolgens naar een kleinere plek te kunnen verplaatsen. Zelfs al rijden ze er vaak fysiek voorbij. Je rijdt zo de afstand van 2 zijden van de driehoek, ipv de ene zijde die de punten verbindt, wat altijd omweg is. Verder is er geen concurrentie op de lijnen. Het lijkt of elke lijn verkocht is aan 1 maatschappij, die dan zo weinig bussen inlegt, dat ze altijd vol zijn (vaak al enkele dagen op voorhand). De concurrentie tussen de maatschappijen in Argentinië, leidt tot een voelbaar betere dienstverlening, en dan nog tegen een veel betere prijs. Dat lijkt trouwens te gelden voor meerdere zaken, en dan maakt het het nog opmerkelijker dat de Brazilianen zich zo op de borst slagen dat ze de sterkste en beste economie van Zuid-Amerika hebben (het mag dan mss wel de grootste zijn, het is alleszins al niet de best georganiseerde of consument-gerichte). Het feit dat je hier veel verplaatsingen in 2 keer moet doen, met vele wachturen ertussenin, is vermoeiend en frustrerend, en zeker niet goed voor de moraal. Vooral omdat je weet dat het anders zou kunnen, maar het niet in het belang van de maatschappij lijkt om dit te doen. Zelfde belangbescherming leidt volgens ons, en ook vgs een IT’er met wie we gepraat hebben, tot de gebrekkige WIFI inburgering in dit land. Brazilië is een land met enorm veel internetgebruikers via de typische internet-shops. Maar de operatoren willen dat de mensen die de shops beu zijn overschakelen op de dure 3G abonnementen, waardoor ze overal op het net kunnen, in plaats van de inburgering van het tussensysteem (WIFI in bars of openbare plekken) tussen de oude (LAN) shop en het ‘overal toegang abonnement’ te stimuleren. Het belang van de consument staat hier duidelijk niet centraal en door zeer slechte info kan je hier niet van mondige consumenten praten. De consument die wel goed geïnformeerd is (zoals sommige internetgebruikers, hoewel niet iedereen internet gebruikt om zich degelijk te informeren), lijkt er zich bij neer te leggen dat ze er niet veel tegen kunnen beginnen.

Hoewel Ouro Preto best een mooi plekje is, zijn we ons na eerste sporen van verveling in Buzios in Ouro Preto aan bepaalde zaken echt gaan ergeren en die de hele beleving van dit land ondertussen lijken aan te tasten. Verveling zal altijd, ook een jaar reizen wel eens voorvallen, maar dat dit onbehagen ons in Brazilië ging te beurt vallen slaat ons zelf met verstomming. We vragen ons al dagen af of dit aan onszelf ligt, of waaraan we dat mogen toewijzen. Het zal voor jullie wel vreemd zijn dit te lezen, maar voor ons is het dat ook.

We beseffen dat je nooit mag generaliseren, maar niettemin mogen we toch over onze algemene indrukken praten hé. Brazilië valt ons op een aantal vlakken tegen, en op sommige zelfs enorm:

- schoonheid: dit is een mooi land, dat hoor je ons niet zeggen, maar we hebben (buiten de watervallen van Iguazu in het begin van onze reis), hier nog niet veel gezien waarvan we echt onder de indruk zijn. Niet qua natuur, en zeker niet qua cultuur. Enige sterke ervaring was Rio. Meer nog, op beide vlakken hadden we van dit land echt meer verwacht, hoewel we beide weten hoe gevaarlijk vooronderstellingen kunnen zijn, en daarom deze toch weten te temperen. Alleszins kan je als tegenargument (terecht) aanhalen dat we niet het recht zouden hebben hierover iets te zeggen als we niet naar het Amazonewoud of het Pantanal trekken, twee uitzonderlijke en natuurfenomenen in dit land. Maar dat brengt ons tot de tweede tegenvaller.

- de prijs: dit land is eigenlijk op bijna alle vlakken echt duur voor wat je krijgt. We proberen schappelijk te reizen, basic kwaliteit om de gezondheid wat op peil te houden, maar zeker geen overdreven luxe nodig. Maar wat je hier moet betalen voor transport, eten, verblijf en wat je daarvoor krijgt, tart onze verbeelding. Op alle rondreizen die we ooit gedaan hebben, hebben we dit nooit meegemaakt. Interne vlucht naar het Amazonebekken (Manaus), vanaf 6à700 dollar per persoon (maar de meeste zaten boven de 1000 dollar!) en dit alle weken op voorhand gecheked. Dit voor een interne vlucht, wat in europa vaak een fractie hiervan kost. Een paardaagse excursie in de Amazone of het Pantanal, na veel zoeken wat gevonden dat ons 1000 dollar voor twee zou kosten voor 4 dagen, 3 nachten. Maar vele aanbiedingen op internet waren pakken duurder. Nu hebben we wel wat over om de schoonheid van dit land te mogen ervaren, maar dergelijk percentage van ons jaarbudget in een paar dagen erdoordraaien, zou wel waanzin zijn, met landen als Australië en Nieuw Zeeland nog op het programma. Wat vooral tegensteekt zijn de vele extra’s die vaak laat uit de mouw komen. Visa betalen, zoveel procent extra. Visa afficheren, maar dan aanhouden dat de terminal niet werkt om cash te krijgen. Eten in een restaurant, 10 procent verplichte tip (voor lousy service) en 20% in één geval voor ongevraagde, niet te begrijpen en slechte life music (zonder dat dit op voorhand wordt duidelijk gemaakt). Daar wordt je niet vrolijk van. Vooral als je beseft dat we op 2 weken met slechts één excursie we al meer hebben opgedaan dan in 3,5 weken Argentinië, waar we vele excursies gedaan hebben en 9000km hebben afgelegd. Alleszins kan je hier als tegenargument (terecht) aanhalen dat we ons beter hadden informeren, maar het gaat hier in eerste instantie niet om de hoogte van de prijzen, wel wat je ervoor krijgt en de manier waarop. En dat laatste brengt ons tot de derde, en pijnlijkste tegenvaller.

- de mentaliteit: dit is natuurlijk het gevaarlijkste domein om te generaliseren, en we doen dit niet graag. We weten dat hier ongetwijfeld miljoenen mensen met goede intenties, goede inborst enz zijn. Maar wij hebben dit in 2 weken bijna niet mogen ervaren. Dit land wordt omschreven als een land waar iedereen lacht, je wil helpen, vriendelijk is enz. Nu weten we beide dat je dergelijk commentaar met een korrel zout moet nemen, maar de mate waarin we het tegendeel ervaren, is verbluffend. We hebben hier, zelfs als klant zijnde, al meer botte en onvriendelijk, tot ronduit maffiapraktijken meegemaakt dan we van een land als dit konden verwachten. Iets wat tot nu toe reuze is meegevallen, is veiligheid. Dit was toch één van de zaken (het enige eigenlijk) waar we ons zorgen over maakten op voorhand. We zijn hier uiteraard voorzichtig, want hebben al vele maffe verhalen gehoord, maar je hebt natuurlijk veel mensen die het zoeken (teveel show, al dan niet dronken op plaatsen rondhangen waar iedere een beetje geïnformeerde reiziger het niet gaat zoeken). Nu kan je als tegenargument (weeral terecht) aanhalen dat de mensen het hier heel moeilijk hebben, maar met de mensen die het hier echt moeilijk hebben, daar kom je niet mee in contact. Het is de tussenklasse, die je regelmatig liggen hebben met overprijsde dienstverlening tot schandalige maffiapraktijken. Mensen beleefd aanspreken op straat om de weg te vragen die gewoon voorbij lopen lopen. Buschauffeurs die voorbij rijden, terwijl je je hand opsteekt of niet wachten tot je allebei binnen bent om de deuren dicht te doen. Dergelijke dingen kunnen wel eens gebeuren, maar het is het één na het ander. Verder weet iedereen dat hoe de mensen je behandelen in een land, een van de belangrijkste parameters is in hoe je een land beleeft, ervaart en weet te appreciëren. Dat maakt het alleen maar meer jammer uiteraard, want we proberen beiden het ene en het andere te scheiden, maar dat is momenteel moeilijk tot onmogelijk.

We vinden het erg dit alzo te moeten ervaren. Nogmaals, iedereen die hier geweest is en er een andere mening over heeft, daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Maar wat ons betreft is het anders, hoewel we beseffen dat het anders kan. Moest je dit land georganiseerd bereizen, of gewoon in all-in boeken in een luxe resort, zal je daar idd wel veel minder last van hebben dan wanneer je als zelf probeert te regelen en elke dag wel een aantal transacties moet uitvoeren. We vinden dit erg, omdat het niet plezant is dit na een maand al te moeten ervaren, maar vooral omdat we niet graag zo’n oordeel/gevoel hebben bij/over een land en vooral omdat we ons zorgen maken dat de oorzaak niet bij onszelf ligt. We hebben daarom ook in eigen boezem gekeken, en ons beide dagen afgevraagd of het niet aan ons ligt omdat we te moe zouden zijn, al niet meer tegen de rompslomp over inpakken, uitpakken, reizen enz zouden kunnen. En waarschijnlijk speelt vermoeidheid al wel wat mee, maar wat ons de doorslag gaf in de hoofdoorzaak niet bij ons eigen te leggen, was het besef dat we de bovenstaande drie elementen op dezelfde manier zouden evalueren moest dit ons eerste land geweest zijn, of moest dit onze jaarlijkse driewekelijkse vakantie zijn geweest. In dat laatste geval zouden we werkelijk zwaar ontgoocheld zijn geweest. Nu kunnen we het juist wat meer relativeren doordat we het hebben mogen ervaren, en weten dat er ons nadien weer iets anders te wachten staat. Onze mening wordt trouwens gedeeld door de meeste rugzaktoeristen waarmee we hierover praten. Blanke hoogopgeleide zuid-Amerikanen die we hier tegenkomen, die het beschrijven als een onvriendelijk, hyperindividualistisch land. Skandinaven, die toch geregeld koele kikkers zijn, die de mensen hier als bot omschrijven en de prijzen als duur bestempelen (terwijl iedereen weet dat de Scandinavische landen toch ook duur zijn).

We hebben maandag 13 juli, onze vlucht naar Lima zelfs proberen te vervroegen van de 31e juli naar de 16e of 17e. Uiteindelijk is het de 21e geworden omdat er niets vroeger beschikbaar was. We zijn een ganse dag bezig geweest dit geregeld te krijgen (weer gestoten op onwil om te helpen bij lokale reisbureaus die een officieel agent van de luchtvaartmaatschappij in kwestie waren, en bij de luchtvaartmaatschappij zelf) en een plan B uit te werken om de volgende 9 dagen te vullen. Het is erg, en we vinden het blasé van ons om dit zo te benoemen, maar het voelt aan als onze dagen moeten vullen tot dat we kunnen vertrekken.

Hopelijk kunnen jullie het wat plaatsen dat we na 1 maand al dergelijke ervaring hebben, we moeten dit zelf ook een plaats geven. We hopen, en denken, dat dit in hoofdzaak niet aan onszelf te wijten is, want dat zouden niet veel goeds voor de volgende maanden beloven en ook arrogant en intolerant zijn. Maar een indruk blijft een indruk (en we zijn niet de enige die het zo blijken te ervaren), en we hebben deze emotie heel rationeel proberen te bekijken ook en de hand in eigen boezem willen steken. Het is trouwens verrijkend (ook negatieve ervaringen kunnen je iets bijbrengen) om deze ervaring te hebben, de keerzijde van de wereldreis medaille. Je weet dat dergelijke dingen kunnen gebeuren. We hadden het alleen nu nog niet, maar vooral hier niet verwacht. Maar nogmaals, liever in dit jaar dan moest het ons jaarlijks verlof geweest zijn.

Omdat we op deze blog een waarheidsgetrouw beeld willen geven van onze belevenissen en ervaringen, zijn we aan jullie en onszelf verplicht over de minderen gebeurtenissen en emoties ook te praten. Dit mag niet uitsluitend een goed nieuws show worden, maar moet een waarheidsgetrouw beeld vormen. We weten beiden dat we deze ervaring nadien erg gaan relativeren, en op een andere manier heel verrijkend zullen vinden (om het reizen niet te idealiseren bijv). Maar om deze moeilijke momenten nadien niet te vergeten in de film vol goede herinneringen, moeten we er nu over schrijven, want het geheugen laat de goede herinneringen nu vaak doorwegen op de mindere. Het als het waren van ons afschrijven, maar dat blijft moeilijk bij erge (mezelf) tot extreme (Caro) vermoeidheid door slechte (tot zo goed als volledige slapeloze) nachten (zowel in hotel als bussen) en sterk wisselende temperaturen. De verwachting dat we na een vermoeiend maar voldoening gevend Argentinë in Brazilië onze batterijen konden opladen en genieten van the good life is wel heel anders uitgedraaid dan verwacht.

Volgende dagen zal wat bezigheidstherapie worden, wsl wat rondhanden in Rio en laatste dag(en) in een goed hotelleke in Sao Paolo hangen om dan aan een nieuw avontuur te beginnen. Hopelijk terug een positieve ervaring.