maandag 7 september 2009

Happy campers

Maandagmorgen een emotioneel vertrek in Tahiti. Beide verschillende afscheidskransen (kransen van schelpjes) gekregen. Dan 6 uur vliegen, overheen de 'date change' lijn. De eerste keer van ons leven een dag van maar een paar uur meegemaakt.

Dan aangekomen in Auckland en direct op ons gemak gevoeld. Schitterende stad. Niet veel historische gebouwen, en maximaal 200 jaar oud, maar knappe moderne stad, superproper, gezellig, stijlvol en niet te druk. En bij het binnenrijden een grote billboard 'RANDSTAD: shaping the world of work'. Niet moeilijk dat ik me hier direct thuisvoelde. Auckland: the city of sails met ontelbaar veel zeilboten in de baai.



Na een paar uur al vertrokken in onze camper: 'Hit the road Jack'!



Na 15 minuten reden we al tussen werkelijk prachtige landschappen. Onze eerste avond sliepen we zo'n 250 km ten noorden van Auckland, naast het strand en de zee. Hieronder onze eerste slaapplek.



En ons eerste ontbijt...



Volgende dag, in de Bay of Islands...



En de leuze van de maand: 'Fortune favours the brave!'.



Schitterende natuur: velden, stranden, kliffen, koeien, bossen, schapen, prachtige slingerende wegen door magistrale landschappen...





Het meest noordelijke punt van NZ: Cape Reina. Hier botsten de Tasman Sea (golven komende van links, zee ten westen van NZ) en de Pacific (golven komende van rechts, oceaan ten oosten en noorden van NZ) tegen elkaar. Een prachtig spectakel...



En voor degene die niet weten hoe ver we van huis zijn: Londen 19000 km.


En nog koeien, het enige dat onbreekt zijn de paarse koeien.


En dan nog iets maf: een paar zandduinen van 30 tot 60 meter hoog.



We zijn daar gaan rondrennen, en ik voelde mij voor het eerst in 20 jaar terug een kind. Wij waren daar toevallig eerst aangekomen en beklommen een eindeloze zandbak, met muren van zand die vele 10 tallen meters hoog waren. En ik kon niets anders doen dan beginnen rondrennen. Blote voeten in eindeloos door de wind gladgeblazen zand. En dan naar beneden lopen en tot de knieƫn in het zand zakken: waanzinnig... Alleen, de rest van de dag wel zand gegeten.



Dan naar een bos, waar bomen staan waarvan verschillende bomen van 2000 jaar oud, met een stamomtrek van 16 en 17 meter. Niet makkelijk om op foto vast te leggen, maar een boom zien die 2000 jaar oud is, een stam die gigantisch is, daar word je stil van. Zie je tussen die andere bomen die gigantische stam: deze is 16 meter omtrek!



Dan verder richting zuiden (van het noordeiland), naar Rotorua, een streek met vulkanische en geo-thermische activiteiten, vol kratermeren.



en dampende poelen, met mineraalafzettingen die alle kleuren van de regenboog hebben.






En een geiser om het spectakel af te maken...

En dan terug ons kar in en naar Taupo, waar we vandaag zijn. Onze eerste week camperen zit erop. Het is een unieke ervaring. Nadelen is dat het hier 's nachts nog erg koud is (tussen 10 en 0 graden), en dat je je niet iedere dag kan wassen. Maar het voordeel is dat je op magnifieke plekken kan slapen, eten, altijd je huis bij hebt, kan stoppen waar je wil, en geen hostel om te overnachten moet zoeken. Maar elke dag door magnifieke landschappen rijden, echt cruisin' around van 's morgens tot 's avonds, enkel onderbroken om te wandelen, inkopen te doen, pick nicken, een expresso of latteke te gaan drinken. Echt een road movie, die een heel ander soort praktische problemen meebrengt dan het backpacken hiervoor. Maar ook een uiterst vreemd gevoel van vrijheid. Bon, it's time to hit the road again...

1 opmerking: