Na regen komt zonneschijn... en dan terug regen... en dan terug... regen

Na het regenachtige Wellington, zijn we op een zonnige zondagmiddag de ferry opgereden om richting het zuideiland te varen. Eerste stop waren de Marlborough Sounds, in het noorden. Dat zijn fjorden, net als de Noorse. Daar 's avonds nog ingereden, camionette geparkeerd, sunsetje meegepikt, geslapen en in prachige setting wakkergeworden.





Dan langs de noordrand van het eiland in westelijke richting naar het eerste opgerichte nationale park van NZ gereden, het Abel Tasman park, genoemd naar de Nederlander Abel Tasman die als eerste Europeaan langs NZ is gevaren. Prachtig park, jungle, schitterende stranden (wordt de Gold Coast genoemd) en verschikkelijke zandvliegen. Die kleine fuckers zijn een echte pest, steken en jeuken een pak harder en langer dan muggen. Een typische plaag van het zuideiland, waar we in het noordeiland geen last van gehad hebben.



En dan in de middle of nowhere, midden in dat nationaal park, een eerste keer dikke pech. Terwijl ik de sleutel in het contact wil steken, breekt die (zonder wringen of zo) gewoon in twee. Oesje... Even Apeldoorn bellen. Na wat telefoontjes en wat wachten komt de Ricky, die de wagen start zonder sleutel. Terugrijden naar het eerste dorp, sleutel bijmaken, maar dat bleek niet zo eenvoudig van een gebroken sleutel vertrekkende. Bon, we hebben nu twee sleutels, maar die openen en sluiten niet op alle deuren...



Dan verder naar Farewell Spit, een vogelreservaat, waar vreemd genoeg meer schapen en koeien liepen dan we vogels zagen. Op massa zwarte ganzen na, maar die zaten te ver op water om een deftig kiekje van te kunnen nemen.

Dan een pak naar het zuiden gereden, naar het Kahurangi National Park. Veel bomen, en rode rivieren, van de tannines van rottende bladeren en mossen...

en grotten...

... en nog prachige wandelingen met Indiane Jones-achtige bruggen.

Verder zuidelijk op enige zeehonden kolonies in Cape Foulwind gestoten, die lekker in het zonnetje lagen op te warmen.

De pancake rocks, opmerkelijk door sedimentlagen gevormde gelaagde rotsen, die op bizarre manieren door water en wind zijn uitgesleten.

even picknicken en de zonnecellen wat opladen.

's avonds nog een zonsondergangetje meepikken.

Een paar meren afrijden de volgende dagen, op weg naar de hoogtepunten van het zuideiland.

De gletsjer Franz Josef en Fox, twee gletsjers die afdalen tot in de bossen en waar je tot op enkele meters kan naar wandelen. Samen met de Argentijnse gletjeser in Patagonië de makkelijks toegangkelijke gletsjers ter wereld. Dan kwamen de wolken alweer ernstig opzetten, en sindsdien zijn die ook niet meer verdwenen, met als gevolg regelmatig regen, en een enorme dip in temperatuur.

Het zwart, vuil in de gletsjers is te wijten aan alle rotsen en steengruis die meegesleept worden. Als de zon loodrecht op de gletsjers staat, zou je een blauwe schijn van het ijs moeten zien. Dit spectacel zal echter voor een andere keer zijn voor ons.

Net als de spectaculaire reflectie van de hoogste berg van NZ in het meest gefotografeerde Lake Matheson. De enige reflectie die wij zagen was die van wolken. En dan heb je daar 'die hards' die uren wachten om de perfecte foto te nemen: dream on...

Dan veel te veel gereden. Wegens het slechte weer honderden km gereden, over bergpassen en door wouden, zonder stoppen, anders was het toch maar verzuipen. Op een zonderling droog moment passeerden we in Arrowtown, een piepklein pitoresk historisch dorpje.

En daarna is het t.g.v. het weer echt bergaf gegaan. Verder op weg naar het grootse hoogtepunt van het zuideiland, Fjordland National Parc hebben we twee dagen door regen gereden. Eindelijk aangekomen was de weg naar het park afgesloten wegen sneeuwval. De dag erna zou de weg terug opengaan, maar dat nam niet weg dat het al een hele onderneming zou worden. 's Nachts in de bossen geslapen, waanzinnige regenvlaag gehad, wat sneeuw in die bergen betekende. 's Morgens dilemma, want met sneeuwkettingen hadden we geen zin om eraan te beginnen. We overwogen het georganiseerd te doen, gingen een koffie drinken om te overleggen en toen we terugkwamen was de achterruit van onze camionette gebroken. Olé. Nogmaals Apeldoorn bellen, zelf een glazenmaker gaan zoeken. In dat klein dorp hadden ze natuurlijk die ruit niet in stock. Ofwel wachten, ofwel doorrijden naar een grotere stad. Bye bye Fjordland, uren rijden dan maar, ruit laten vervangen, verder door de regen rijden, vastzitten in de modder en 45 minuten proberen de wagen los te krijgen met stenen en kiezel voor en achter de banden te leggen. Onder de modder hangend toch kunnen doorrijden.

De laatste dagen hebben we dus echt wel een paar dingen door omstandigheden gemist. Zijn we enorm voor op schema, en zitten we al terug aan de oostkust. Hier moet het normaal warmer zijn, maar of 4° en regen daaraan voldoet betwijfelen we. We beleven hier de lente-equivalent van onze maartse buien en aprilse grillen. Echt NZ ten voeten uit.