Fuckin' freezin' in Beijing

Kleine week in Beijing doorgebracht. Waanzinnig koud gehad. Niet zozeer door de temperatuur, die was wel lichtjes onder het vriespunt, maar vooral door de koude noordenwind, die vanuit Mongolie het veel kouder doet aanvoelen dan het in werkelijkheid is. Misselijk makend koud. En dat brengt bepaalde gevaren met zich mee. Alle rivieren zijn dichtgevroren, en alle straten zijn spekglad door alle aangevroren rochels. Gezien het grote aantal per vierkante meter op sommige plaatsen (zoals aan een rood licht bij zebrapad waar mensen soms moeten wachten en dan hun tijd nuttig gebruiken om hun keel nog eens op te kuisen) kan de veelvoud van rochels samensmelten tot een groen bruin aangevrozen koek.

Door de koude konden we maximaal een aantal uur per dag buiten zijn, en dan hadden we het volledig gehad. Waar hebben we allemaal rondgehangen:

- Plein van de Hemelse Vrede, met Mao’s tombe, het Volkscongres, Tienamen gate als doorgang naar de Forbidden City.

- De vele Hutongs, typische Beijing woongebieden, bestaanden uit 1 verdiep woningen, verschillende vele honderden jaren oud, zonder sanitair binnen en nog steeds gemeenschappelijke toiletten per x aantal straten.

- Uiteraard de Muur, te Badaling, het meest populaire stuk waar enkele maanden geleden Obama ook naartoe was geweest. Normaal vergeven van de toeristen, maar in deze winterperiode best rustig, als er niet net een toerbus aankomt uitaard. Want ondertussen hebben we het massatoerisme in China al meermaals voor de voeten gegooid gekregen. Schoolbussen vol Chinezen, die als klasstudenten van het ene hoogtepunt naar het andere lopen, want onafhankelijk reizen kennen we hier nog niet.

- Wat andere gekende gebouwen, stijl Drum Tower en Bell Tower, en wat Taoistische of Confuciaanse tempels.

- Een toffe buurt, een kunstenaarswijk in de buitenwijken, waar oude fabrieksgebouwen zijn omgebouwd tot honderden kunstenaarshang-outs.

- De Olympische wijk met het gekende Birds Nest (Olympisch stadium) en the Water Cube (Olympisch zwembad).

Kortweg, de verplichte en een aantal minder verplichte nummerkes, maar we hebben wel veel van Beijing gezien en daardoor ook veel over de Chinezen geleerd. Vooral omdat Beijing naast de politieke hoofdstad, ook de culturele en artistieke hoofdstad is. Het is wel duidelijk dat Beijing het uithangsbord is van de communistische partij, zeker twee jaar geleden met de Olympische Spelen. De metro is hier grondig vernieuwd, en we moeten eerlijk zijn: enorm uitgbreid, super efficient en spotgoedkoop. Wat wel nodig is met een bevolking van stilaan richting 20 miljoen inwoners (Beijing in ruime zin).

En de mensenzee hier, is echt van een andere grootorde dan gelijk waar. En we hebben toch al wat megacities gezien dit jaar. Die socialisten hier zijn echt a-sociaal. Aan de metro wordt echt getrokken en geduwen, om erin te komen en om te zitten. Aan de kassa steken mensen gewoon voor. Aan zebrapaden rijden ze u overhoop, ook als ge groen hebt. Als je een straat wil oversteken tussen een file stilstaand verkeer, rijden ze zodanig bumper tegen bumper dat je als voetganger er zelfs niet tussen kan. Je ziet en voelt hier letterlijk aan je ellebogen, dat deze mensen gewoon zijn met hun ellebogen te werken, sommige om platweg te kunnen overleven, andere om wat boven de andere uit te steken, en nog anderen om stinkend rijk te worden. China is vandaag een van de landen met de grootste ongelijkheid tussen arm en rijk, toch straf voor een communistisch land. Maar ja, George Orwell schreef al: ‘All annimals are equal, but some are more equal than others’. Toen we naar de Muur gingen, hebben ze ons waanzin in het zak proberen zetten. Tegelijkertijd probeerden ze hetzelfde met een Chinees koppeltje. Gelukkig hebben we ons samen eruit geslagen. De Belgen deden het denkwerk, en het Chinese koppel de vertaling voor de onderhandeling. Het meisje van dit koppel was verstandig, met een Master in Engelse literatuur en had dan nog nooit gehoord van George Orwell, een van de belangrijkste Engelstalige literaire figuren uit de 20e eeuw. Dat is uiteraard niet haar fout, maar van de censuur. Na de opstand van ’89, is de politieke controle enorm vergroot. Zodanig dat over bepaalde van de belangrijkste schrijvers uit de 20e eeuw, niets meer mag verteld en geschreven worden. Een systeem dat zo bang is van zijn eigen onderdanen, zet tot denken aan. Maar als je Animalfarm of 1984 van George Orwell leest, dan besef je dat dit vandaag de dag op weinig landen meer van toepassing is dan China, bepaalde landen als Noord-Korea daargelaten. Systemen die het leven van alledag in alle facetten (proberen) te controleren, het enige wat hier vandaag redelijk vrij is, is de mogelijkheid voor Chinezen om geld te verdienen. Er zijn wel veel regels, maar die worden niet nageleefd. Corruptie is hier wederom waanzinnig. Veel milieuregels, maar 20 van de 30 meest vervuilde steden liggen wel in China. China groeit al jaren, decennia enorm, maar zal toch eens tegen een muur lopen op deze manier.