Naar Mendoza gingen we omdat die de poort naar de hoge Andes is. Je kan hier een Christus beeld op 4200m hoogte vinden, de hoogste berg van gans het Amerikaanse continent en ook van de zuidelijk hemisfeer bewonderen, de Aconcagua, met een top rond de 6900m, en een bijzonder Inca plekje bezoeken. Dit is ook de doorsteek over de weg naar Santiago De Chili, en is de weg die de Inca's zelf ook gevolgd hebben, zij het in de niet-geasfalteerde versie (weeral uiterst onwaarschijnlijk, want het was hier ijskoud). Waarom bijna, maar toch niet helemaal? Van de Aconcagua hebben we de voet gezien, maar de top was gans in de mist gehuld. Tja, dat gebeurt als je dit in de plaatselijk winter probeert. Het beeld van Christus op 4200m, tja, de weg was afgesloten vanaf 3300m. Natuurlijk wist het excursie bureau hiervan, maar in het beste geval zullen we het maar op een gebrek aan pro-actieve communicatie van hun kant houden. De trip was al bij al nog wel de moeite waard.
Via een lange weg slingerden we eerste de bergen in. De vallei was een paar miljoen jaar uitgesleten door een gletsjer, mooi te zien door de gelijkmatige plateaus in de vallei.
Verder kwamen we de sneeuw al tegen, waar we op een bepaald moment tot onze knieën inzakten! Aan het begin van de trip hadden ze ons gelukkig snow boats aangesmeerd om te huren, anders hadden we zeker natte voeten gehad. Hier is trouwens de film 'seven years in Tibet' met Brat Pitt opgenomen. Getuige hiervan de vele foto's van hem in alle cafés.
Omdat de twee reden van de hoofdredenen waarom wij de trip deden, al dan niet toevallig tijdelijk 'onbereikbaard/onzichtbaar waren, hebben we ons bezig gehouden met sneewballengevechten...
en worstelen. Belgen tegen Brazilianen (er waren 2 Braziliaanse zusjes van Sao Paolo bij die nog nooit sneew hadden gezien, die ons meteen wat Portugees hebben geleerd, tips hebben gegeven voor Brazilië en die geïnteresseerd zijn in Belgische vrijgezellen. Bij deze een oproep om cv met foto op te sturen. De linkse is advocaat, maar bezig met haar examens voor rechter, de rechts is arts in spe. De zwarte sneewmummie in het midden is van Belgische makelij). Wat betreft het België tegen Brazilië worstelen, dat hebben de Belgen uiteraard gewonnen. Wat betreft het mannen tegen vrouwen worstelen, heeft de man na dapper weerstand bieden de duimen gelegd, overweldigd door drie vrouwen. Weer een bewijs van wie het sterke geslacht is.
In San Juan zijn we naar Ischualasto geweest, vallij zonder leven in het Indiaans, Moon Valley in het Engels. Niet moeilijk te zien waarom. Dit is trouwens Unesco werelderfgoed, omdat dit de enige plek ter aarde is waar alle drie de periodes van het 'Trias te bezichten zijn op één site, en waar in de oudste laag nog steeds fosielen van planten en dino's zitten! We hebben zelfs een gefosiliseerd bot van een dino gezien dat half in, half uit de grond zat. Niet speciaal om te zien op zich, maar toch vreemd om de resten van een levend wezen van een paar miljoen jaar geleden te zien. Het landschap was door erosie op zeer verschillende manieren gevormd, waar de verschillende lagen/afzettingen doorheen de tijd op verschillende snelheid en manier uitgesleten werden, met spectaculaire vormen tot gevolg.
Na Mendoza zijn we nog maar eens zo gek geweest om 24u in de bus te kruipen, naar een plek die we eigenlijk niet van plan waren om te bezoeken. We hebben zelfs onze vlucht naar Brazilië drie dagen verzet, want anders konden we deze trip niet doen. Maar af en toe moet je flexiebel zijn, zeker als je zo dicht bij unieke ervaringen zit. We zitten vandaag in Patagonië, maar wel aan de Atlantische kust. Meer bepaald in Puerto Maderyn, dicht bij het door de Unesco beschermde Peninsula Valdes. Vanaf juni troepen hier tot 800 walvissen samen om te paren. Ik hoop dat we deze wel te zien krijgen morgen, want we staan hier beiden enorm op gebrand. In deze regio komen op andere periodes in het jaar ook honderduizend tot 1 miljoen pinguins, honderden dolfijnen en orka's paren. Zeehonden, zeeolifanten en zeeleeuwen zijn er nu wel, maar ook minder dan binnen enkele maanden. Maar we zijn hier toch hoofdzakelijk voor de grote jongens naartoe gekomen. We hopen dan ook dat ons volgende bericht een andere titel zal dragen.
Schitterend!
BeantwoordenVerwijderen