Onze Wereldreis: van de hel naar de hemel...

Sommige dingen kan je je pas voorstellen als je ze echt hebt meegemaakt. De geplande busrit van 23 uur van Iguazu naar Salta was geen meevaller. In de 23 uur waren maar 2 stops van een half uur voorzien. Na 2 uur rijden hadden we al motorpech. Gelukkig kunnen de chauffeurs goed met de bus rijden, maar mechanica is dan weer iets anders... 1,5u wachten op een mechanicien, en bijgevolg werden die 2 halve uren pauze goedgemaakt door continu door te bollen. 24 uur in een bus zonder afstappen. Airco op > ijskoud. Airco af > geen zuurstof in propvolle bus en hoofdpijn van hier tot in Europa. Na 24 uur leven op koeken en andere rotzooi eindelijk aangekomen. Wat een belevenis. Ingecheckt in een luxueuse bed and breakfast in een koloniaal gebouw, om bij te komen van de rit. Gelukkig zijn we weer in een zeer gezellig plekje aangekomen. Salta, de grootste stad van het noord westen, en de poort naar de Andes. De plek waar nog het meest Indianen wonen. Voor zover je van Indianen kan spreken in Argentinië, want dit land heeft één van de laagste concentraties aan Indianen in Z-America. Uitgeroeid tot op 3% van de bevolking na. De rest is een mix van Indianen, met Europeanen...

Salta by night

En dan al twee dagen de wondermooie omgeving verkend. Eerst een tocht naar één van de wijnstreken, Cafayate, en even wat wijntastings meegepikt. Hieronder alvast een zichtje in één van de vele kloven of valleien die we zijn doorkruist.

En toen betoverde één van die lokale Indianen Caroline in een lama omdat ik geen souvenier van hem wou kopen. Jullie kunnen stemmen of zij en ik er nu zijn op vooruit gegaan of niet.

Dan trok ik op de rug van mijn lama maar verder door de kloven, tot een nieuwe Gargante del Diabolo, de Duivelskloof van het noord westen, zij het met minder dynamiek dan die in Iguazu.

Gelukkig was er de lokale playboy, Don Quichote, de coca kouwende Gaucho van Cachi (2e trip) die door een kus mijn lama terug in mijn prinsesje toverde. Ik vond die lama wel makkelijk om op te rijden (in de zin van afstand afleggen uiteraard), maar telkens als ik haar wou kussen, spuwde ze in mijn gezicht. Dat deed mijn Carolientje ook wel eens, maar die poetse daarvoor toch nog haar tanden. Dat had ze na de metafmorfose in een lama vreemd genoeg plots afgeleerd.

En dan terug met mijn schoonheid onderweg, naar de besneewde toppen van de Andes.

Door een wondermooie vallei met reusachtige flessen water...

... en reusachtige cacti, meer bepaald van het type cardones. Zeer praktisch als je poep jeukt, dan kan je eens krabben zonder je handen vuil te maken.