Weeral bergen verzet...

De voorbij twee dagen hebben we het noorden van Salta verkend, de eigenlijke reden voor onze verplaatsing naar het noordoosten. In deze periode had in de zomer een dengue epidemie plaats, preventieve inenting onmogelijk, enkel preventieve bescherming tegen muggenbeten. De zwaarste vorm is dodelijk (koorts, braken en dan game over). Omdat het winter is, dit betekend veel lagere temperaturen, geen vochtigheid meer (want hier regent het enkel in de zomer) zijn die muggen weg. Er zouden in Argentinië honderduizenden besmettingen zijn geweest deze zomer, maar met maar enkele tientallen sterfgevallen. Dezelfde problematiek heerste in heel Z-Amerika. Vreemd eigenlijk want verschillende landen waren van deze problematiek af, maar de opwarming van de aarde (warmere en vochtigere zomers) gecombineerd met slecht afvalwaterverwerking, heeft deze mug terug intrede doen vinden. En dit van Z-Amerika tot Azië. Don't worry, we hebben al aandelen van de Deet-company gekocht (het strafste anti-muggenproduct). We hebben echter in deze ganse periode in Argentinië, zo goed als nog geen mug gezien.

Over de bergen dan. We hebben de voorbije dagen rondgetrokken door de Humahuaca kloof, ook op de Unesco werelderfgoedlijst gezet wegens het unieke karakter en uitzonderlijke biodiversiteit. Deze bergketen wordt gekenmerkt door uitzonderlijke kleurencombinaties, veroorzaakt door het oxidatieproces van verschillende mineralen in de bodem. Zo verandert koper in groen, ijzer in rood...

Hieronder het 'schilderspallet', met op de voorgrond een Indiaans kerkhof.



Dan de steenbokskeerkring over...



naar het hart van de Indianen populatie in N-W Argentinië...



naar het dorpje Humahuaca, met vreemd genoeg een gemeentehuis met Arabische/Moorse invloeden (als je vraagt naar de reden van deze beïnvloeding blijft het stil). Het is nog wachten op een lokale Filip Dewinter, Philippo Hivierno, die ook hier kan klagen over de islamisering van de wereld.



verder naar de beroemde zevenkleurenberg, in het pitoreske dorpje Purmamarca.

Vanuit de Humahuaca kloof zijn we naar de Argentijnse Alti Plano getrokken. De hoogvlakte tussen de verschillende rimmen van het Andesgebergte, die doorloopt van Peru tot diep in Argentinië (Patagonië). Met een gemeenschappelijk Indiaanse cultuur. Hier steken we de 4000m over, de poort naar de Altiplano die op 3500m ligt. Dit is uitstappen, moe voelen, 100m wandelen en hijgen, wat hoofdpijn tot gevolg. Zuurstof neemt af, rode bloedcellen ook. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hier weer een bewijs is dat vrouwen het sterke ras zijn: Caroline had geen last, ik was even kortademig als een zeventig jarige kettingroker op zeeniveau. Gelukkig hebben de Indianen daar al vele eeuwen de oplossing voor...

Coca! Dit wordt in thee gedronken of met twintig bladjes tussen kaak en tanden gestoken. Rode bloedcellen stijgen, hoofdpijn wordt lichter, vertering gaat beter, honger en dorstgevoel neemt lichtjes af. Geen paniek, dat is legaal in heel Z-Amerika, en deel van de eeuwenoude cultuur. In tegenstelling tot het chemische derivaat cocaïne, waarvoor je voor het bezit van een minimale hoeveelheid al jaren de tralies achter gaat. Je zou ook 9 kg bladeren nodig hebben om chemisch 1 gr witte poeder te krijgen. Naast het drinken van een theetje (ook te krijgen ook in de grotere steden) en zuigen op wat bladjes, hebben we ons gewaagd aan het eten van het lokale vlees, lama. Ongelofelijk lekker eigenlijk. Smaakt als rundsvlees, maar met geen gram vet. Niet verwonderlijk als je ziet dat die dieren voortdurend rondzwerven, enkel steppegras eten, niets toegevoegd krijgen, en hun isolatie te danken hebben aan hun dikke pels. Verder nog beroep gedaan op de Indianen wijsheid en verschillende soorten natuurlijke Viagra gekocht. Verschillende kruiden voor mannen als voor vrouwen, maar hierover kunnen we nog geen verslag uitbrengen. Alles lukt zo nog wel, misschien wordt dit anders na vele weken twenty four / seven op elkaars gezicht te zien :)

Veder doorgetrokken naar de 7500 vierkante km grote Salinas Grandes (zoutvlakte) op de Altiplano. Net of je in een sneewlandschap staat, met een ongelofelijk lichtreflectie tot gevolg. Je zag dit op 70 km afstand zinderen in de hoogvlakte.

En dan wat vreemde ontmoetingen, met een totaal andere impact dan de dierentuin. Beesten die je in de dierentuin niets zeggen, ontroeren je als je ze in het wild in hun natuurlijke habitat ziet. Kuddes van lama's...

Een rode vos die ons benaderde in een pre-inca ruïne (die rijen stenen zijn overblijfselen van hun stadje op een heuveltop), op zoek naar wat voedsel dat hij zou krijgen. Maf zo'n wild beest dat tot op minder dan 10 m nadert. En nee, het was zeker geen hond, want had een pluimstaart waar elk eekhoorn groen van jaloezie zou op worden.

En tot slot nog groepen guananca, en vicunia's gezien, die op bergflanken huppelen als berggeiten. Prachtig om de natuur in levende lijve te zien. Een prachtig maar zeer harde omgeving, waar je je blijft verwonderen hoe mens en dier daar overleven. 25 graden in de winterzon overdag. Min 10 of erger 's nachts (water blijft vaak overdag ook bevroren) maar toch een zon die schroeit door de zuivere lucht en de hoogte. De zon die ongefilterd door je huid gaat, waardoor een normaal mens elke deel van zijn huid probeert te verbergen. Vanavond de nachtbus terug in zuidelijke richting, eerst San Juan, voor twee andere Unesco parken in de Maanvallei te bezoeken. Dan naar Mendoza, de wijnstad op de altiplano, poort naar Lima in Chili en uitzonderlijke omgeving. Maar meer dan dit tipje van de sluier kunnen en willen we nu nog niet lichten.