In het hart van het oude Inca rijk...

Enige dagen geleden dus in Cuzco aangekomen, de hoofdstad van het oude Inca rijk. Oud is wel relatief, want de Inca's zijn maar één van de vele indianenstammen die in Zuid-Amerika geleefd hebben. Zij het de meest gekende, omdat ze het grootste rijk hadden (lees 'dus ook het meest veroveringsgezind en oorlogszuchtig waren') en het laatste rijk waren voor de Spanjaarden Zuid-Amerika tot hun achtertuin maakten. Het Inca rijk is zachtjes vanaf de 12e eeuw opgebouwd, om pas in de loop van de 14e, vooral 15e eeuw te groeien tot een groot rijk van huidig Ecuador (tot aan de Colombiaanse grens), door Peru en Bolivië, tot Noord-West Argentinië en Noord-Chili. Eerste helft 16e eeuw was het al voorbij, t.g.v. het buskruit, het staal en de vele ziektes die van de oude wereld meekwamen.

Cuzco is vandaag nog een prachtige stad. Zodra de Spanjaarden Peru hadden ingelijfd, werd Cuzco veel minder belangrijk, ten voordele van Lima, want de Spanjaarden hadden havens nodig om al hun buit te verschepen. Niettemin is hier een mooie koloniale stad gebouwd, vaak op de oude Inca fundamenten of zelfs muren: gigantische blokken, zonder cement, magnifiek op elkaar gestapeld. Hier zijn nog straten, waar je tussen Inca muren doorloopt. Een speciale historische ervaring, hoewel Europa natuurlijk nog 'vol' staat van gebouwen die 600 jaar oud zijn. Jammer genoeg hebben de Spanjaarden hier weer zo goed als alles afgebroken om te recycleren in hun koloniale bouwwerken. Het is eigenlijk opmerkelijk dat er van de Inca's nog zo weinig rechtstaat, zeker in vgl met de bouwwerken van de Maya's. Volgens ons is dat omdat de Maya bouwwerken vaker in jungles stonden, en bijgevolg ten eerste sneller overwoekerden en zo vergaten werden en ten tweede omdat de Spanjaarden in de jungle het minder gingen zoeken en zo de tempels niet afbraken om te recycleren in hun koloniale bouwwerken. In het openere en dordere Peru ontrokken de 'heidense' bouwwerken (met uitzondering van MP dan) zich moeilijker aan het roofzuchtige koloniale oog.

Een aangename en mooie stad, vol leuke restaurantjes en gezellige cafétjes, heerlijk eten. En een gezellige drukte, die toch niet te vermoeiend is. Een heel verschil met het gekke La Paz waar we net vertrokken waren, een stad die te groot is geworden voor de vallei waar ze voor bestemd is (hieronder).

Cuzco is het vertrekpunt om naar de bekendste Inca site te gaan, Machu Picchu. De excursies vanuit Cuzco zijn waanzinnig, schandalig duur. Tickets hier reserveren ook. Dan maar alles zelf doen. Wat meer 'hastle', maar toch veel goedkoper, en voor echte trotters een veel 'echtere' reiservaring. Vanuit Cuzco met de trein vertrekken, rond de 180 dollar. Vanuit een dorp halverwege vertrekken, maar vanuit Cuzco reserveren, zou nog meer dan 100 dollar per persoon enkel voor de trein kosten. Dan maar rechtstreeks bij Peru Rail gereserveerd, en voor 62 dollar per persoon konden we vanuit Ollantaytambo met de trein naar MP.

Ollanta (afgekort) is het laatste punt in de voor de Inca's Heilige Vallei, van waaruit je enkel per trein naar Machu Picchu (MP) kan, tenzij je één van de Inca Trails bewandeld. Dat laatste moet schitterend zijn, maar in het hoogseizoen, moet je het gekendste pad één jaar op voorhand reserveren. Alternatieve paden kunnen later, maar dan spreek je nog over minstens weken, veelal maanden. En de prijzen zijn waanzin, rond de 300 dollar voor een aantal dagen en in grote groepen.

Nu met zijn twee in een gedeelde taxi door de Heilige Vallei getrokken. Een prachtige vallei, tussen twee bergketens in, met bomen (uitzonderlijk voor Zuid-Peru) en de idyllissche rivier die erdoor loopt. Ollanta is nog een oud Inca dorp, met op de berg erboven hun typische terassen en de overblijfselen van een groot fort. We hebben hier een ganse middag gewandeld, gedronken en gegeten, en 's avonds in een pittoreske Hostel geslapen: het voelde zowaar eens als vakantie :)

Alletwee een aantal vitamiene drankjes gedronken...

Dan proviant ingeslagen om de morgen erna om 4.30 op te staan, en per trein naar Agua Calientes, alias Machu Picchu Pueblo af te zakken. Coca koekjes, goed voor de vertering, energie en tegen de hoogteziekte.

Dan om 5.30 de trein op...

Om aan te komen in een dorp, dat zonder de (her)ontdekking van Machu Picchu in 1911 niet zou bestaan hebben. Dit dorp ligt tussen prachtige bergen, maar het dorp trekt op niet veel. Alleen hotels en restaurants, om de massa touristen op te vangen. Omschreven als 'one of the ugliest and most exploitative towns of Peru'. Het eerste viel nog mee, het was lelijk, maar we hebben lelijker gezien. Het laatste konden we wel bevestigen, wat ze hier voor een kamer vragen, Hmm even doorslikken.

Om dan asap naar the place to be te gaan. Aanvankelijk wilden we in Agua Calientes blijven slapen, om de zonsopgang in MP te kunnen zien. Maar toen wij boekten zaten de namiddagtreinen vol, en moesten we een ochtendtrein nemen. Niettemin waren we rond 8u 's morgens boven, waren er nog niet veel toeristen op de site (eigenlijk viel dat gans de dag nogal mee) en hing de misterieuze ochtendnevel nog boven de bergen. We hebben alletwee de meeste Maya sites in Z-Mexico, Guatemala, N-Honduras gezien, maar door de ligging, is MP toch wel heel uitzonderlijk. Zoals elk al dan niet historisch bouwwerk, bepaalt de interactie en integratie van het gebouw met/in de omgeving mee de schoonheid ervan. En dan kan er aan MP niet veel tippen.

We zijn hier een achttal uur gebleven, vaak gewoon op een plateau liggend om het allemaal tot ons te laten komen. Wat trouwens opmerkelijk is, is dat ze nog steeds niet weten wat de functie van MP was. Vele hypotheses, maar geen zekerheid. Wat wel duidelijk is, is dat dit een technisch hoogstandje is. Hoe met dergelijke grote stenen op deze hoogte bouwen? Hoe dergelijke vlakke terassen krijgen op een bergtop?

En dan moest ik mijn grenzen weer eens verleggen. Achter MP, ligt Wayna Picchu, die hoge berg op de achtergrond. Vanop de top heb je een waanzinnig (klein) zicht op MP, en op de top van WP vind je een mini MP.

Per dag mogen er maar 400 mensen op. De meesten staan om 7u al aan te schuiven. Ik kom daar aan zonder mijn ticket, en er waren nog 2 plaatsen voor die dag. Die kerel wou mij geen toelating geven omdat de toegang persoonlijk was en aan het algemeen toegangsbiljet moest geniet worden. Ik weer van mijn oren maken (wordt hier een gewoonte in Z-A), maar hij zou toch een toegangskaartje opzij houden tot ik mijn biljet ging halen. Voor de 3e maal gans de site overgecrosst als ne gek, omdat Caro aan de andere kant vanop een Mirador van het magnifieke zicht en het ochtendzonnetje was aan het genieten. Ik geloofde er geen jota van dat hij een kaartje ging opzij houden, maar blijkbaar was ik overtuigend genoeg geweest. Ik was de gelukkige laatste voor die dag, vanaf nu is 400 mijn lucky number...

De klim was waanzinnig, en op zijn Z-Amerikaans onverantwoord. Enorm hoog, geen reling, afgronden van vele tientallen meters naast een pad van 40 tot 150 cm breed. In het begin was er veel begroeiing op de flanken, dus zag je de diepte niet naast je gapen. Op de top van de berg was het echter de absolute waanzin. Ik durf openlijk toe te geven: ik was bang, echt bang, bij momenten waanzinnig bang. Voor een mens met een gemiddelde hoogtevrees, was dit teveel van het goede, maar stoppen was nu geen optie meer. Ik moest bij momenten voortdurend tegen mezelf inpraten, maar zo dicht bij de finish ga je gewoon door. En het was de moeite. Het zicht was nog waanzinniger dan de angst die eraan voorafging. MP was nog maar een vlek. De mensen stipjes, en het zicht op de omringende bergen was grandioos. Ook hier bouwwerken en terassen. Hoe ze het gedaan hebben, een echt misterie...

Een bewijs dat deze aan hoogtevrees lijdende beunhaas effectief daar is geweest, en niet een foto van internet heeft geplukt. Boven op een van de terassen van enkele m2 groot, zonder reling, en afgronden van 10tallen meter diep ernaast. Zelfs in het midden dierf ik amper op mijn benen staan. Alles begon onmiddellijk te draaien. Gelukkig heb ik nog ooit op handen en voeten leren kruipen. Maar het zicht was zo fenomenaal, dat als er goden bestaan, ik toch dicht bij hen moest geweest zijn, en dat gaf sterkte...

In de namiddag lekker samen verdergenoten op veilige hoogte. Het was vreemd hoe de site een deel van zijn misterieuze aanblik verloor toen de ochtendnevel door de schroeiende zon verdampt was, maar het bleef aangenaam vertoeven. Bovendien was ik doodop van de 3u durende klim en afdaling, nota bene op een dag dat we schandalig vroeg zijn opgestaan en niet ontbeten hadden.

Vrij laat in de namiddag terug afgedaald en rustig in Agua Calientes gegeten en blijven slapen. 's Morgens de trein terug naar Ollanta, dan de micro-bus naar Urubamba, om dan met de lokale bus naar een andere Inca vestiging in de Heilige Vallei te rijden, Pisac. Eveneens een machtig fort op de bergtop boven het dorp. Zo hoog, dat je het van beneden in het dorp amper kon zien. Vervolgens terug naar Cuzco, voor meer eten en drinken. Nu hier nog een dagje profiteren en dan terug naar Lima, om snel naar Santiago de Chili door te vliegen, een korte citytrip op weg naar Tahiti en de andere kant van de wereld. Bon, wij gaan nu maar eens lekker eten, drinken en wat in het zonnetje zitten...