Dipje in ons tripje...

Voorbije week was iets minder tof dan de eerste: een deel te wijten aan onszelf, een deel aan omstandigheden. Na het mooie Roturua, hebben we nog verschillende mooie streken aangedaan, zoals het eerste Nationale Park op onze route, het door de UNESCO om culturele (Maori erfgoed) en natuurlijke redenen beschermde Tongariro Park. Deze vulkanen zijn enkele jaren geleden nog uitgebarsten, en een ervan was het decor van Mount Doom in de verfilming van Lord of the Rings. Deze vulkanen (in de zomer zonder sneeuw) waren het decor van Mordor in dezelfde film.

Vervolgens hebben we het land doorgestoken naar het westen, waar een andere vulkaan de 'stand in' was voor Mount Fuji in de film Last Samourai.

Het land doorkruisend zijn, eindeloze lappendekens van velden, bossen... zijn we ons toch vragen beginnen stellen over dit landschap. De paar natuurlijke bossen die we gezien hebben in het noorden, bevatten een enorme diversiteit en densiteit van fauna en flora. Maar het grootste gedeelte van dit land zijn velden...

... en aangeplante bossen, want de houtindustrie is hier waanzinnig. Veel gebouwen zijn hier in hout, en in de haven van één van onze volgende stops zagen we tienduizende stammen voor export liggen. Er zijn dan wel enorme aangeplante bossen, maar veelal dennenbomen waarvoor de oorspronkelijke wouden zijn moeten verdwijnen, want ondanks hun diversiteit zijn ze 'economisch' minder rendabel. Hoewel nog mooi en groen, begin je bepaalde landschappen dan toch met andere ogen te bekijken. Je ziet het kunstmatige ervan in, beseft wat er voordien geweest moet zijn en dan is het verschil toch zeer groot. Nu is dat overal wel zo, maar dit land is op slechts 200 jaar het overgrote deel van zijn woud verloren, afgebrand voor velden en kunstmatige en econmisch rendabele naaldbossen. De impact van mens op natuur werd ons meer en meer voelbaar tijdens onze rit door dit prachtige land. Eigenlijk is dit land de voorbije 200 jaar 1 agrarisch laboratorium geweest, waar honderden soorten planten en dieren zijn ingevoerd, direct of indirect de natuurlijke fauna en flora verstorend. Sommige introducties waren ongetwijfeld onschadelijk, maar van de meeste konden de gevolgen niet ingeschat worden en moesten de gevolgen betuigeld worden door andere soorten te introduceren, en zo bleef de spiraal maar doordraaien met als gevolg dat N-Zeeland op 200 jaar een waanzinnige metamorfose onderging, maar toch nog groen is gebleven wat op onkritische zielen de indruk van het 'aards paradijs' maakt.

Waar zit het dipje dan. We hebben het te weinig beleefd, teveel op zijn Japans gedaan. De wandelingen in deze streken zijn vaak zeer zwaar (dus maar niet), en we hebben een aantal dagen teveel gereden. Dan zie je de pracht ook wel, maar ben je er minder tussen en in. Dat stuk is aan onszelf te wijten, maar van het westen zijn we terug naar het oosten doorgestoken, en daar was het landschap toch duidelijk minder indrukwekkend. Vlakker, eindeloze velden, geen wouden en zelfs bijna geen 'kunstmatige' bossen meer. Dan maar het beste ervan proberen maken: minigolven met zicht op de Pacific in Napier!

Napier is in 1931 helemaal platgelegd door een aardbeving. De heropbouw heeft geleid tot de op de dag van vandaag bewaarde stadskern met allemaal art deco gebouwen, wel een speciaal zicht.

Na Napier wilden we richting zuiden nog wat Forest Parks aandoen, maar het weer draaide zo drastisch (twee dagen regen aan één stuk) dat we de natuur maar achter ons lieten, en meteen naar de meest zuidelijke stad van het noordeiland, Wellington zijn doorgereden. Dit is een mooie stad, de politieke hoofdstad van N-Zeeland, en weer zeer 'behapbaar in grootte'. Hoewel Auckland en Wellington toch tot de grootste steden van N-Zeeland behoren, kan je je hier als Belg snel thuisvoelen, omdat dit geen miljoenensteden zijn zoals de vorige metropolen op onze route.

In Wellington zijn we noodgedwongen tot 2 maal toe naar de film geweest, musea bezocht, city camping gedaan (absoluut geen aanrader, want waar moet je dan 's nacht gaan plassen), en veel te veel geld opgedaan in restaurants, cafés ed, maar wat moet je met dit weer en na sobere weken de ene consumentenprikkel na de andere krijgen: shop till you drop, koop je gelukkig, of zijn minst eet en drink je gelukkig :).

Alleszins, vandaag vertrekken we met de ferry naar het zuideiland. We hebben gisteren de rest van onze route uitgedokterd, en hebben er terug veel zin in. Het zuideiland bevat het overgrote merendeel van de juweeltjes waar N-Zeeland gekend voor is, het merendeel van de National Parks, het merendeel van de decors van Lord of the Rings, een overvloed van natuurfenomenen (van coastal parks, alpine parks met gletsjers, fjorden en ga maar door) op een kleine oppervlakte. Als jullie alvast bidden tot de weergoden, kan het de volgende weken voor ons alleszins niet tegevallen.