Angkor WHAT?? Angkor Wat!!

Onze eerste dagen Cambodja zitten erop en zijn op een punt na enorm meegevallen. Bij onze aankomst in Siem Reap waren we verrast door de hoeveelheid reuze hotels van hoog niveau. Niet dat deze van smaak getuigden, maar wij dachten te verdrinken in armoede en hier is weer veel geinvesteerd. Het is duidelijk dat de pakkettoerist Siem Reap ook gevonden heeft. Siem Reap drijft duidelijk op de Angkor toeristen. ‘s Avonds ingechekt, en op de gezellige avondmarkt in de stalletjes gaan eten voor belachelijk weinig geld, zo’n dollar a anderhalve dollar per gerecht.



‘s Morgens een fiets gehuurd, en voor drie dagen tussen de vele ruines, velden, en resterende jungle gaan zwerven.De ruines van Angkor, bestaan naast de gekende Angkor Wat uit vele tientallen prachtige, en zo’n hondertal andere Hindoeistische en Bouddhistische overblijfselen van een rijk dat bloeide tussen de 8e en de 12e eeuw en op zijn hoogtepunt naast Cambodja, ook de huidige Thailand, Laos en Vietnam dekte. Over vele kilometers verspreid, fiets je van de ene ruine naar de andere. De schoonheid van Angkor ligt wat ons betreft niet in de schoonheid of het pitoreske karakter van een gebouw, maar in het totale plaatje. Het geheel van alle ruines, maar zelfs individueel de meeste grote en prachtigste ruines, krijg je niet deftig op een normale foto. Het is allemaal te groot en te uitgestrekt. Als je je voorstelt hoe ze dat meer dan 1000 jaar geleden hebben aangepakt in dit klimaat en in deze jungle (nu schiet daar weer niet zo heel veel meer van over), is dat inderdaad een wereldwonder waardig.



De eerste dag fietsen hebben we bewust de hoogtepunten vermeden om op te bouwen en niet meteen overdonderd te worden en de kleinere ruines niet meer te kunnen apprecieren. Het fietsen op zich was enorm vermoeiend. Gelukkig was het zo vlak als een biljarttafel, en waren de wegen van goed tot zeer goed (het toeristen en Unesco geld leidt duidelijk tot verbeteringen in de infrastructuur), maar het was loeiheet en de fietsen waren rampzalig. Op het einde van de eerste dag het shit-moment van de voorbije dagen: fototoestel op een stilstaand moment uit de handen geglipt op het moment dat de lens openstond. Gevolg: ons twee toestel op deze reis naar de kl*te. Balen, balen, balen. En dat de dag voor we de hoogtepunten moesten aansnijden. Anders hadden we tenminste een aankoop tot in het goedkope Hong Kong kunnen uitstellen. Nu hebben we de pil maar meteen doorgeslikt en het tweede nieuwe fototoestel gekocht op enkele maanden tijd. Veel te duur, want op alle import wordt hier enorm veel taxen gerekend blijkbaar. Maar bon, naar Angkor Wat gaan zonder fototoestel leek ons nog belachelijker dan naar de oorlog gaan zonder wapen. In het tweede geval kan je nog zeggen dat je pacifist bent, in het eerste geval ben je gewoon gestoord. Na de eerste uren van dag twee verspild te hebben aan het zoeken van een deftig en betaalbaar toestel, op het heetst van de dag begonnen de hoogtepunten aan te snijden. De derde dag hebben we deze nog verder uitgediept, laat ons maar zeggen.

Wat we ervan vonden? We vonden het geheel prachtiger dan de afzonderlijke delen. En dat geldt ook voor Angkor Wat. Het is het grootste religieuze bouwwerk ter wereld in oppervlakte, en dat daterende van de 11e eeuw, maar de grootsheid ligt ook voor een stuk aan de uitgestrekte grasvelden die mee in het heiligdom zijn opgenomen. Op zich zijn eindeloze grasvelden aanleggen midden in de jungle een verwezelijking op zich, maar onze lat zal te hoog liggen of de verwachtingen te hoog. Het feit dat ze aan zo goed als alle monumenten aan het restoreren zijn, is hoewel het uiteraard een noodzakelijk iets is, een element dat afbreuk doet aan het visuele effect. Hoewel er enorm veel oog voor detail is geweest in de eindeloze honderden meter frescco’s, of beter bas-reliefs, ligt de schoonheid van dit wereldwonder toch in de harmonie en de interactie van elk bouwwerk met zijn omgeving en in de grootsheid van het geheel. Onmogelijk om van op de grond een prachtige foto te trekken die een overkoepelend indruk van het geheel geeft. Je krijgt het er nooit op, en eens je erin bent, verdrink je in het geheel.

Iets wat ons minstens even hard getroffen heeft de eerste dagen, misschien weer het meest van als, zijn de mensen hier. Bij aankomst in Siem Reap, zagen we opmerkelijk veel sporen van rijkdom. Luxehotels, het hoogste percentage Lexus-wagens dat ik ooit gezien heb in een stad. Maar je moest niet teveel moeite doen in Siem Reap om de armoede, bedelaars, en prachtige maar verwaarloosde kinderen te zien. Eens uit Siem Reap, en op weg en in Angkor, zag je alleen maar armoede. In sommige gevallen worden kinderen zo snel ze kunnen wandelen en spreken ingeschakeld in het verkoopproces van fruit, gekopieerde bestsellers, prullaria van bandjes en ander hippie en backpackerszooi enz. En niemand geeft hier snel op, maar je kan ze geen ongelijk geven. En nooit is het continu afwimpelen zo moeilijk geweest, want nooit is de tegenstelling tussen de schoonheid van deze kinderen en de staat waarin ze erbij lopen voor ons zo groot geweest (met uitzondering van Carolines India ervaring). Maar gelukkig zijn er ook weer positieve noten. Twee woordjes Cambodjaans, en je werd, buiten de allerhardnekkigste volhouders, getrakteerd op een van de schitterendste en welgemeende glimlachen die je kon voorstellen. En waarom je weet dat de mensen hier nog oprecht zijn: in de meeste landen landen lachen mensen je vriendelijk toe aan het begin van de verkoop en zodra ze doorhebben dat het bij jou niet zal pakken, is het gedaan met de vriendelijkheid. Hier is het omgekeerd. De mensen zijn hier vaak wat terughoudend, op de sales-talk na, maar zelfs als ze botvangen, kunnen ze hun welgemeende interesse niet verstoppen. En dit aanstekelijk humeur gecombineerd met de rampzalige geschiedenis onder de Khmer Rouge en de aanhoudende armoede, leidt gelukkig tot veel prive- en publieke initiatieven om deze mensen te helpen uit hun armoede te raken: scholen, opleidingsprojecten, kleine en grote infrastructuurwerken. Het is duidelijk dat zo goed als alle hulp hier van buitenlands geld komt, en dat de verarmde en corrupte overheid andere prioriteiten heeft. Misschien om zo’n dik mogelijk Lexus te kopen?

Na drie dagen in de ruines te zwerven, houden we het voor bekeken, en trekken we maar eens verder naar Batambang.