Laatste 2 weken Z-O Azie...

Wat hebben we de voorbije twee weken nog gedaan in Cambodja? Ik zou kunnen zeggen dat ik daar eens diep moet over nadenken, maar een gemakkelijker antwoord is ‘niet veel’.

Na Siem Reap zijn we naar de overkant van het grote Tongle Sap meer gegaan, naar het stadje Batambang. In de Lonely Planet geprijsd voor zijn gezellige sfeer, met vele Frans koloniale gebouwen aan de rivier. Weer een schromelijke overdrijving. Ondanks een van de grootste Cambodjaanse steden, een ongelofelijk slaperig hol. Welgeteld 1 dag daar gezeten, en dan nog grotendeels naar National Geografic en Discovery Channel kijkend. Het was er rustig, maar niets bijzonders te zien (en maar 1 foto genomen).

Dan naar het berucht Phnom Penh gegaan. PP is berucht voor zijn decadente nachtleven. Dat hebben we niet verkend, maar we hebben wel straffe verhalen gehoord. Zij het vooral van mannen. In PP vind je ook de beruchte Tuol Sleng gevangenis. De belangrijkste politieke gevangenis van de Khmer Rouge in het land tijdens de periode ’75-’79. De belangrijke gevangenen die ondervraagd moesten worden werden naar hier gebracht. Op enkele individuen na, heeft niemand dit overleefd. Al was het maar omdat niemand over het bestaan ervan kon berichtten. Andere gevangen werd onmiddellijk de kop ingeslagen in een lokale gevangenis of op het veld. In vier jaar tijd is 1/5e van de bevolking rechtstreeks of onrechtstreeks (ziekte en honger) gestorven onder een regime van hun eigen mensen. De gevangenis was in een oud schoolgebouw, waarin enkel wat muurtjes in de klasgebouwen zijn gemetseld om cellen na te bootsen, en een prikkeldraad rond de muren.Dus op een paar details, heeft het een ongelofelijke vredig indruk. Als je op de details let, en nadenkt over wat er zich hier heeft afgespeeld, besef je de tragedie die zich in een recent verleden in dit land heeft afgespeeld. 14000 mensen afgemaakt op 4 jaar tijd in deze gevangenis alleen, begraven in een van de vele killing fields buiten de stad. Dit is met moeite dertig jaar geleden. En vele mensen leven al dan niet zichtbaar met de gevolgen. Door het ganse land zie je mensen zonder handen of armen, soms ten gevolge van een anti-persoonsmijn die ontploft is, vaak omdat hun handen of armen afgehakt zijn als teken dat ze hun handen van de politiek moesten houden. Korte mouw (armen eraf) of lange mouw (‘enkel’ handen eraf) werd hun dan gevraagd: over vrijheid van keuze gesproken. En dan weten dat 30 jaar later het proces tegen bepaalde kopstukken nog moet beginnen. ‘Broeder nummer 1’, Pol Pot, en vele andere zijn ondertussen al gestorven. En de kleine garnalen, leven zonder represailles verder tussen de slachtoffers van weleer. Op eerste indruk is dit vandaag een vredig land, maar onderhuids voel je nog steeds de gevolgen van deze tragedie. Alsof de waanzinnige armoede en corruptie hier nog niet voldoende is.



PP hebben we na een paar dagen ook al achter ons gelaten om naar het zuiden te gaan, Sihanoukville. Een plekje aan zee, zoals je ze 30 jaar geleden in Thailand moet gehad hebben. Mooi water, maar geen verharde wegen, geen grote hotels, en niet teveel Britten en Duitsers. Maar wel een strand vol afval, bedelaars, gehandicapten, en verkopers. Ondanks de miserie die je hier tot op het strand blijft achtervolgen, is het hier wel een ontspannen sfeertje. Hier hebben we meer dan 10 dagen gezeten, niet veel zin meer om nog te bougeren, en vooral om onze volgende stap China voor te bereiden. Veel eten slapen, documentaires kijkend, lezend, over het strand wandelend,…



Een aantal boeken (over China, over mensenhandel in Z-O Azie, e.a) later, hebben we echt het gevoel klaar te zijn met Z-O Azie en in de mate van het mogelijk klaar te zijn voor China. Overmorgen terug naar PP, en de dag erna naar Hong Kong. We zijn dan wel klaar voor China in de mate van het mogelijke, maar kijken er tegelijk tegenop. Op een uitzondering na, hebben we alleen maar negatieve reiservaringen gehoord. Ene kerel die drie jaar met zijn fiets rond de wereld trap, hoewel hij maanden in China wilde fietsen, is na 1 week doorgegaan. Daarboven op gaan we van een gezellige warmte recht te koude in. Misschien nog een geluk met een ongeluk dat we maar een visum voor 1 maand gekregen hebben, want we planden eigenlijk langer te reizen. Gelukkig kunnen we vooraf en nadien nog wat in Hong Kong hangen zonder visum, om stil te wennen en af te kicken van China. Reisgidsen die op hun eerste bladzijde schrijven dat China een schitterend land is, met maar een nadeel, de Chinezen zelf, zegt toch veel. Maar bon, laten we er dan maar vanuit gaan dat het dan alleen kan meevallen. Een gewaarschuwd man is er twee waard zeker. We hebben een schitterende route uitgewerkt, en hopen dat de Chinezen onze ervaring van hun land niet te negatief zullen kleuren.