Verooreeld tot elkaar, en erger tot meer India...

De zon gaat voor ons een laatste keer onder in Goa...



...we verlaten dit plekje niet zonder weemoed. Het andere India, rustiger, properder, beschaafder, alhoewel iedereen misschien een ander beeld heeft bij dit (nog steeds) hippie-reservaat.



In Goa hebben we jammer genoeg tevergeefs geprobeerd onze terugreis met 2 weken te vervroegen. We hadden op dat moment nog niet zozeer genoeg van India (dat zou snel wijzigen, maar toen nog niet echt), maar we hadden wel genoeg van 10 maanden onderweg te zijn. De familiale sfeer bij de familie Droeshout in Mumbai die het gemis naar familie en vrienden alleen maar versterkte, met de zenuwslopende 12u durende treinrit, gecombineered met temperaturen die ik nog nooit ervaren heb, hebben ons doen besluiten dat het genoeg geweest was. Maar het lot heeft er anders over gedacht. Geen 2 weken vroeger naar huis, slechts 4 dagen. Bon, dat geeft mij toch al 10 dagen om te recupereren voor ik terug aan de slag moet. Nog 2 weken India. We moeten de kelk tot op de bodem leegdrinken. We zullen het wel verdiend hebben. Nog langer vervoordeeld tot elkaar, en erger tot de vuiligheid van dit fascinerende en tegelijk afstotende land.

Van Goa zijn we naar het vroegere 'Calcuta' gegaan. Nu 'Kolata' genoemd, omdat de Indiers alle verwijzingen naar de kolonisatie willen ongedaan maken. Probleem is dat ze dan eigenlijk meer dan de helft van de mooie gebouwen (hoewel die hopeloos vervallen zijn, tenzij de Unesco er geld in pompt) in hun steden moeten slopen. Ook in Kolkata waren de enige mooie gebouwen van Britse oorsprong. Hieronder Victoria Memorial.



Kolkata was waanzinnig warm. Als het in Goa nog onder de 40 graden was, en we konden genieten van de zeebries, was het in Kolkata steeds boven de 40 graden, en ongelofelijk vochtig. Dag en nacht zweten. Kletsnat in bed liggen, duffe vochtige kamers, en om de haverklap electriciteitspannes waardoor de niets aan je fan hebt. Dit is de ultieme beproeving voor je lichaam. Zweten, zweten, zweten, en dat in een stoffige omgeving, vol luchtvervuiling. Een ware beproeving.



Hierboven een vervoersmiddel, dat nog veel te zien was in Kolkata. Hoewel iedereen bij het horen van deze stad aan kommer en kwel denkt, hebben wij deze stad proberder ervaren dan Mumbai en Delhi. De mensen ook wat rustiger en vriendelijker. De verkeerswaanzin daarentegen minstens even erg.

Hoewel we India nog niet beu waren op dit punt, komt het reizen, het verplaatsten, er langs onze strot uit. En nu komt het moment dat we India beu beginnen te raken. Onze zoveelste onvriendelijke en onefficiente reservering voor de tocht naar de volgende stad, de heilige bouddhistische plek Bodh Gaya. 4 ambtenaren, met 2 computers, die meer naar de borsten van de toeristen kijken dan hun werk te doen. In China kon je een rij met 50 man voor je hebben, en een bediende die geen woord Engels praatte. Maar binnen de 20 minuten had je een correct ticket. Ondanks 5 wachtenden voor ons, duurde het een uur voor we buiten waren, ondanks 4 bedienden. Maar het ergste van al, ondanks dat je een reserveringsformulier met alle gegevens moet invullen, hebben die idioten ons op een foute trein gestoken. Juiste bestemming, maar op een nachttrein, hoewel we dagtrein vroegen, en dan nog in de laatste klasse. Dit is waanzin. Overdag hebben we altijd zo gereisd, geen probleem. Maar een ganse nacht, ramen open, honderderden muggen, tientallen beten later komen we 's morgens aan in de staat Bihar, de armste van India. En dat zullen we geweten hebben.



Bodh Gaya is de plek waar Siddharta Guatama, Bouddha, verlichting heeft bereikt. Een gekend pelgrimsoord bijgevolg. Het probleem is dat het serene bouddhistische leven volledig verstoord wordt door de waanzinnige armoede waarin de hindu bevolking hier leeft. In deze staat is ook een gewelddadige maoistische rebellenbeweging actief. 2 dagen voor onze aankomst hebben deze nog 75 van de 100 militairen of agenten in een bepaalde kazerne van kant gemaakt. Voor zover de efficientie van het Indiase leger.

Hoewel Bouddha onder bovenstaande boom zijn 'moment van verlichting' heeft gekend, is het voor ons, die toch enorm respect hebben voor de bouddhistische filosofie, meer dan de religie, onmogelijk om hier tot rust te komen. Het voortdurende geroep voor vervoer, eten, massage wordt op de duur ondraagbaar. Je komt op het punt dat je met je hoofd weet dat deze mensen weinig middelen hebben, maar je bereikt stilaan je grens. Het probleem is dat niemand hier 'nee' als 'nee' neemt.

Hieronder het bewijs van de armoede. En besef dan nog dat dit plekje een touristische hot spot is in deze staat. De rest van de staat is er 10 keer erger aan toe. Hier zijn mensen die moeten rondkomen met 10 euro per maand, ver onder de 1 dollar per dag! En een rijke Indier wordt nooit aangesproken, want tot de hogere kastes richtten we niet. Daarvan weten ze nog met meer garatie dat ze niets krijgen dan van toeristen. Toeristen plooien daarentegen voor de aanblik van absolute armoede of geven toe aan het niet aflatende aanklampen.

In Bodh Gaya had je vele monestaries, Thais, Tibetaans, Birmees, Japans, Chinees, you name it. Serene plekken, soms gefinancieerd door de buitenlandse koningshuizen en tevens de giften van de pelgrims, midden in de absolute armoede.

Het grootste probleem hadden we toen we van Bodh Gaya naar Varanasi moesten. Onze trein vertrok om 4:30u 's morgens, tien kilometer uit het dorp. We regelen vervoer de dag ervoor, maar als we on 3 u 's morgens buitenkomen is die kerel uiteraard nergens te zien. En buiten tientallen dolle straathonden, is er de eerste tientallen minuten niemand te zien. Tegen half vier is er beweging op straat. Auto's die ons tegen 10 maal de gangbare prijs willen vervoeren. Liegen, afpersen, we hebben daar het klootjesvolk tegengekomen. Instappen met een bepaalde prijsafspraak, om wat verder erop terug te komen. Wij terug uitstappen, roepen en tieren, met in ons achterhoofd: 'We gaan hier niet teveel betalen, maar willen ook onze trein uit dit hol niet missen!'. Probleem is dat je 's nachts, met weinig transportmogelijkheden geen buying-power meer hebt, en de enkele tuk-tuks die er zijn meer selling-power hebben dan normaal. Maar de zoveelste poging is het ons toch gelukt om tegen redelijke prijs naar het station te racen, om daar om stipt half vijf 's morgens vol adrenaline aan te komen, enkel om te constateren dat de trein onbepaalde vertraging heeft. De geplande 4 uur durende rit is er dan nog 6 geworden, dus bijna tien uur na te zijn opgestaan, zijn we op basis van 1 fles water in het loeihete Varanasi aangekomen. Het is hier 's middags 47 tot 49 graden celsius!

Varanasi is voor de Hindu's een heilige stad. Deze stad is reeds 1000den jaren constant bewoond. 1000den jaren voor Christus kwamen Hindu's zich hier al baden in de heilige Ganges, een nu degoutant vuile en giftige rivier. Een stad vol ongedierte, insecten, ratten, apenplaag, straten vol koeien, en hindu's die hier komen sterven om dan de cirkel der weergeboortes te doorbreken.

Onze roommates. Vreemd hoe je beesten als deze in je kamer gaat apprecieren wetende dat zij de muggen opvreten. Dat ze nog vele kleine gheckootjes mogen maken. Het is hun gegund!

Dan met de boot op de gekende Ganges, om het leven op de Ghats te aanschouwen. De Ghats zijn de plekken waar de doden verbrand worden, mensen zich baden, mensen hun kleren wassen, en de enkele rioolleiding die de stad rijk is zich in loost...

Een stad waar het religieuze in alles aanwezig is, en tegelijk vermengd met het meest banale.

Op deze foto's zie je een van de vele brandstapels, maar tegelijk zijn ernaast mensen zichzelf en hun kleren aan het wassen. Wie een natuurlijke dood sterft, wordt verbrand en is verlost. Wie een onnatuurlijke dood sterft, wordt ofwel in de oven verbrand en is dan niet verlost van de hergeboortes, of wordt met een steen in de Ganges gedumpt naar het schijnt.

Straatjes van 1 meter breed, die je moet delen met moto's, brommers, koeien, stieren, en elk moment een stoet dan doorlopen met een lijk op een draagbed om verbrand te worden. Dit is een fascinerende plek, maar zoals vele plekken in India weer een enorm dubbel gevoel oproept.

Vanavond weer een nachttrein, dik tegen ons goesting, 12 uur naar Delhi. Binnen 2 weken zijn we thuis, en we plannen nog de heilige Sikh stad aan te doen, met de gouden tempel in Amritsar, vervolgens Dharamsala, waar we Dalai Lama woont, en tot slot misschien nog naar het 'Hillstation' Shimla te gaan. Nog een aantal mooie stops, die we hopelijk vlot bereiken en dat we ons nog kunnen openstellen voor de schoonheid die we zullen tegenkomen.