Stranded abroad!

Is dit het lot of pure ironie? Na een verschrikkelijke 12u nachtrit waarop we niet konden slapen door de motorproblemen, rijstijl, muziek en slechte stoelen in Delhi aangekomen om geconfronteerd te worden met volle hostels die vol gestrande toeristen zaten. Na wat zoeken toch een hotelleke gevonden om onze laatste 2 dagen uit te zitten. Eerste dag veel bijgeslapen. Vlucht bevestigen voor woensdag was toen nog niet mogelijk. Afwachten tot dinsdag.

Dinsdagmorgen ging we nog eten en zagen veel toeristen die toen hun vlucht al gemist hadden (de wanhopigen) en zij die nog kans hadden en vollop aan het speculeren waren over wat en wanneer (de hoopvolle, de dromers...). Wij behoorden nog bij de tweede groep. Dinsdag voormiddag gebeld, en naar alle waarschijnlijkheid ging de vlucht niet doorgaan. Verdomme. Onmiddellijk een andere vluchtdatum ingeboekt. Vroegste datum vrij pas de 30e. Van april gelukkig nog. Verschillende luchthavens gaan open. Helsinki blijft dicht. Na veel onzekerheid, bellen met Finnair en de ganse dag zoeken voor info op internet, tot de definitieve conclusie gekomen dat de vlucht morgen niet doorgaat. 10 dagen langer in de hitte en het stof! En dan is het nog steeds afwachten wanneer de vluchten terug allemaal kunnen vliegen en de vulkaan zich terug koest houdt. De Indiers hebben hier de theorie dat het net afgesloten religieuze Kuba Melha festival zoveel spirituelen energie heeft opgeroepen of losgelaten, dat het er in Europa langs een vulkaan is uitgekomen. Complottheorien en spirituele verhalen. But shit happens gewoon, maar we zullen uiteraard pas zekerheidheid hebben als we terug in Belgie staan. Want vorige keer heeft de vulkaanuitbarsting 2 jaar geduurd. Fijne lijn tussen realisme en pessimisme.

Ironische dat we dit ganse jaar verschillende schitterende vulkanen zagen, en dat het einde van de rit verlengd wordt met meer dan een week, door een Europese vulkaan die 180 jaar niets van zich heeft laten horen. Ironisch hoe wij in het begin al eens grapten dat we de terugvlucht konden verzetten met een week als we nog zin zouden hebben. De laatste weken is de zin om naar familie en vrienden terug te keren vele sterker dan de zin om nog te reizen, en na onze terugvlucht amper 4 dagen te hebben kunnen vervroegen, is deze tegen onze zin nu geannulleerd. Al 3 weken staan we stilaan ingesteld om voldaan naar huis te gaan. En nu moeten nog verdomme langer blijven. Ik zal net op tijd terugzijn om daarna te gaan werken. Mooi vooruitzicht! Niet dat ik ertegenop zie om terug erin te vliegen, maar enkele dagen bekomen en met familie en vrienden doorbrengen is na alle maanden wel aangenaam.

Onze reisvrienden Iris en Lars, die we in Bolivie leerden kennen, zitten al sinds zaterdag vast in Namibie. Zij vertrekken pas de 26e. En zo zijn er velen. Vandaag echt de straftste verhalen gehoord. Mensen die in Delhi zitten en wiens Visa verlopen is, die geen geld meer hebben. De sfeer hier is zeer vreemd. Mensen die dagen geleden moesten vertrekken. De luchthaven van Delhi is volgens de beelden op Indische TV een puinhoop van mensen die er kamperen. Alle scenario's hoor je bespreken.

Wij zullen eens bezinnen wat we de volgende dagen gaan doen. Van dag tot dag in Delhi leven met een waterkans dat we onze vlucht nog kunnen vervroegen door annulaties van klanten. Of onze klok omdraaien en op de 30e zetten en er nog een dikke week voor te gaan. Daar zullen we morgen eens alle opties van bekijken en afwegen. Voorlopig is het nog balen...