Onze laatste 2 weken in India... Of toch niet?

Onze laaste stops. Eerst de heilige Sikh stad Amritsar in Punjab. Punjab is de enige plek in India waar je een zeer grote Sikh concentratie hebt, maar ik weet niet of ze de meerderheid zijn of de Hindu's. De Sikh zijn alleszins de economische en politieke zwaargewichten in deze provincie, en dat verschil zie je weer. Minder armoede, gedeeltelijk omdat dit een iets vruchtbaardere streek is, maar ook omdat Sikhs een zeer sterke arbeidsmoraal hebben en enorm ondernemend zijn. We wisten eigenlijk zeer weinig over deze godsdienst, maar zijn voor de verandering eens zeer aangenaam verast over een godsdienst hoe meer we er van te weten kwamen. Slechts 500 jaar oud, als reactie op het onrechtvaardige Hindu-kastesysteem, en als reactie op de Indiase Islam die bottomline weinig kwalitatief veranderde voor het leven van de gewone mens, is het Sikhisme een godsdienst die gebaseerd is op tollerantie, arbeidsmoraal, familiewaarden, en trots en strijdvaardigheid. Een gevolg van die arbeidsmoraal is dat je nooit bedelende Sikh ziet. Een gevolg van de trots is dat ze altijd proper, en ook behulpzaam zijn. Maar het belangrijkste is de tollerantie. Gelijkheid tussen alle godsdiensten is wel zeer revolutionair om 500 jaar geleden te preken. Als een van de weinige godsdiensten ter wereld kan je in het heiligste der heiligen met alle religies samen gratis eten, hebben zij armoedebestrijdingprojecten die over alle religies heen verspreid worden, en is er een gelijkheidheid tussen man en vrouw die dichter bij de onze ligt dan bij die van de Hindu's. Hier geen segregatie tussen man en vrouw. Hier lopen vrouwen en mannen samen over straat, zijn vrouwen niet verstopt, en worden westerse vrouwen niet 'doodgestaard' door gefrustreerde mannen. Een ander India. De Gouden Tempel, waar zo'n 750 kg goud op ligt, wordt ook door de trotse Sikhs dag en nacht bewaakt. Gelukkig nu eerder ceremonieel dat effectief. De Sikhs zijn ook enorm grote mensen, zeker in vergelijking met de normale Indiers. Ooit in India beland vanaf vanaf de centraal Aziatische staten, zijn veel van die mannen groter en breder dan mij (nu zeker breder mij). 2 meter grote bewakers, die met hun kenmerkende tulbanden en speren de boel bewaken. In de jaren '80 is dit heiligdom trouwens nog door het Indische leger op bevel van Indira Gandhi bestormd en gedeeltelijk vernield, samen met de levens van een 1000 tal Sikh 'vrijheidsstrijders', die vanaf het einde van het Britse rijk een onafhankelijk Sikh rijk voorstonden, parallel met Islam Pakistan en Hindu Indie. Ze hebben dit nooit gekregen, en in de jaren 80 is met veel geweld en bloed deze droom voor lange tijd de kop ingedrukt.



Buiten dit heiligdom heeft Amritsar weinig te bieden. Gelukkig eens geen koeien op straat, maar voor de overige een overdrukke stad, vol commercie, mensen en verkeer. Dan maar verder reizen naar Dharamshala, aan de voet van de Himalaya, verblijfplaats van de Dalai Lama, die hier sinds de jaren 50 zijn regering in ballingschap leidt (of moet ik 'lijdt' zeggen). De eerst morgen dat we in dit prachtige berglandschap met aangename kleine dorpjes zijn, lag ik ziek te rotten in bed, terwijl Caroline de Dalai Lama ziet voorbij rijden naar haar lachend en wuivend. Je zou naar minder lachen en wuiven in dit van ongewassen hippies vergeven oord. Laat dit de eerste toevallige ontmoeting zijn op dit einde van de reis. Want hoewel deze plek de residentie van de Dalai Lama is, reist deze man het overgrote deel van de tijd de wereld rond om de Tibetaanse zaak te bepleiten. Een zaak waarvan je hier nog beter de ware omvang van begint te begrijpen.

En de tweede toevallige ontmoeting is al even straf, over een 'naald in de hooiberg' verhaal gesproken, komen we daar Ruth en Nir tegen. Ruth is een vriendin van Caro, en heeft Nir, Israeli, 4 jaar geleden leren kennen al reizend in India. We wisten van elkaar dat we op dezelfde periode in India zouden zijn, maar elke poging om ergens af te spreken was op niets uitgedraaid. Normaal gingen zij een kant uitgaan waar wij ver van wegbleven, maar uiteindelijk hadden ze zonder ons te verwittigen, en niet met de bedoeling ons te zien, toch hun plannen gewijzigd. Incredible India. 3 dagen samen door de prachtige natuur gezworven, koffiekes gedronken in de moderne door Tibetanen uitgebate coffeeshops, gediscussieerd over aardse en minder aardse problemen... Nir, The truth is still out there! C U guys in Leuven of Tel Aviv!

Dharamshala ademt Tibet langs alle kanten. Enorm veel Tibetaanse vluchtelingen, die in India belandden na omzwervingen door de Himalaya, en die tgv de vrieskou hun voeten, benen of handen hebben moeten laten afzetten. Een politiek actief dorpje in India, vol info-activiteiten, banners, bouddhistische monniken, kortweg, weer een heel ander India. Een heel aangenaam India trouwens. Deze mensen ademen echt door alle porien hun geloof. Want ook de Tibetanen die niet monnik zijn, en hier een business runnen, zijn in het niets met hun Hindu buren te vergelijken. De restaurants zijn op alle manieren proper, tot de wc's toe. De handelaren roepen je niet na, openen onderhandeling niet met belachelijke prijzen en ga maar door. Hoewel we niet in hun moederland zijn geweest, moeten we met wat we van deze mensen weten, hun toch op het einde van deze reis de prijs van 'vriendelijkste en integerste volk' geven.

Ruth en Nir trokken na 3 dagen verder richting noorden. Wij bleven nog 2 dagen langer. Jammer genoeg was het in het weekend in dit rustige plekje lang niet meer zo rustig. Zoals in China het domestic toerisme boemt, gebeurt dit ook in India. In China massaal met zijn alleen de bus op. In India met de ganse familie in de auto, en om de 10 seconden tuterend tot vlak voor het restaurant of hotel rijden. Nir zei al dat 4 jaar geleden hier geen wagens reden, maar nu was dit plekje, zeker zaterdag en zondag vergeven van de wagens. De grootste technologische vooruitgang hier zou echter zijn dat ze de claxons hier uit de auto's halen. Alsof voortdurend claxoneren iets gaat veranderen als in eenrichting straten autocolones in beide richtingen proberen te rijden. Indiers reizen niet om dingen te zien, maar om ergens zo makkelijk mogelijk te 'indulgen'. En uiteraard is dat hun recht, zeker in hun land, maar dat verandert de aard van pittoreske, en zeker spirituele plekken als deze overnight.

Hoewel hier op zijn minst het afval al wordt opgehaald en verzameld, is de verwerking nog op zijn Indisch. Containers vol plastieken flessen even in brand steken... het lijkt wel een vulkaan.

Vanavond terug met een nachtbus naar Delhi. Kijken er weer naar uit. 12 uur hobbelen voor een paar honderden kilometers. Met de grote vraag: gaan we woensdag morgen wel op de vlieger zitten richting Europa. 4 dagen geleden zag ik het eerste nieuws over de vulkaanuitbarsting en de impact op London Heathrow. Van andere geaffecteerde landen was aanvankelijk nog geen sprake. Onmiddellijk vreesde ik dat als je een lijn van Ijsland naar Londen trekt, Belgie wel heel dicht in de buurt ligt. 4 dagen voor CNN gekluisterd liggen, met een er steeds slechter uitziende situatie als news item. 24 Europese luchthavens met geheel of gedeeltelijk gesloten luchtruim, en dit 72u voor ons vertrek.

We worden zo stilaan zot. We zijn klaar met het reizen, klaar met India, onze knop is omgedraaid om terug naar familie, vrienden te gaan, en dan het vooruitzicht om langer in Delhi (of all places) vast te zitten, maken de laatste dagen van dit ongelofelijke avontuur er momenteel niet leuker op. Het probleem is dat je niet weet wanneer het probleem is opgelost, niet nog een paar dagen naar een toffe plek kan afzakken (moesten we daar uberhaupt al zin in hebben), maar misschien vastzitten in een van de verschrikkelijkste steden waar we dit jaar gepasseerd zijn: waanzinnig warm, vuil, stoffig, overbevolkt, en op 2 gebouwen na niet echt entertainend te noemen. Ironisch dat we dit jaar met zoveel fascinatie hebben gekeken naar prachtige vulkanen op andere werelddelen, en nu onze reis, tegen onze zin in, misschien verlengd gaan zien door een Europese vulkaan die 180 jaar zijn mond heeft gehouden, toen 2 jaar heeft zooi gespuuwd, en minder dan een week voor ons vertrek zo goed als alle luchtverkeer naar Europa onmogelijk maakt. We zien de ironie ervan in, maar kunnen er voorlopig niet echt mee lachen. Daarmee zullen we moeten wachten tot we terug in Europa zijn, vrees ik.