Het moest er eens komen: de eerste erge ziekte...

4 dagen geleden nog eens op uitstap vertrokken. Samenvatting: prachtige zichten, ongelofelijke koude en een staaltje van de Peruviaanse wanorganisatie met ongelofelijk veel wachten en tijdsverlies tot gevolg. De trip nam ons eerst door een nationaal park, een hoogvlakte die deel uitmaakt van de Attacama woestijn die loopt van Nazca tot vrij diep in Chili, en de 3e droogste woestijn is ter wereld (na Sahara en Gobi), hoewel wij daar na onze trip anders zouden over gaan denken.

Nog geen 2 uur verder begonnen de eerste sneeuwvlokken te vallen, maar de temperatuur was nog uit te houden.



Tegen de avond waren we in Chivay, de toeganspoort naar Colca Valley en vervolgens de Colca Canyon (de 1e of 2e diepste ter wereld, waarover nu discussie is, maar alleszins tweelmaal dieper dan de Grand Canyon in de USA). Daar begon het plots te regenen, en aanvankelijk konden we er nog mee lachen.



Dat veranderde toen de regen aanhield, de temperatuur snel daalde (vergeet niet dat regen op 3600m gecombineerd de daling van de temperatuur 's nachts echt waanzinnig snel de stemming doet omslaan). We waren na 1 uur echt bevroren, en dan mochten we overnachten in een klote hostel, waar het bijna vroor in de kamer en er uiteraard geen warm water was. Hoewel we een andere hostel geboekt hadden, bleek deze vol te zijn (de zoveelste misser qua organistatie op deze excursie, na vele andere zever).

Na een slapeloze nacht (Caroline) en een paar uur (ikzelf) om 5u opstaan om zogezegd om 6u te vertrekken naar Colca Canyon en Colca Valley. Met 1u vertraging dan toch kunnen vertrekken en ons gerept naar Cruz del Condor. Een punt aan het begin van de canyon waar vanaf een bepaald uur 's morgens de condors opstijgen. Ze zitten letterlijk een paar meter van je vandaan te wachten op voldoende warme wind om daarop te zweven. Ze lijken op deze foto's niet zo groot (ligt aan ons toestel), maar deze beesten hebben gemiddelde een spanwijdte van 3m, sommige zelfs 4m!



Een beetje later stegen ze op en zweefden ze soms op enkele tientallen meters van ons vandaan over de canyon.

Op deze trip hebben we een supertof Peruviaans koppel leren kennen. Zij architecte, hij Phd in stadsplanning en milieustudies, met verschillende gepubliceerde boeken en een patent op zijn naam. Ongelofelijk toffe gesprekken en discusies mee gehad en blij te merken dat er ook Peruvianen zijn die zich ergeren aan de inefficienties en opportunisme en wanorde/gebrek aan organisatie en kwaliteitscontrole van hun landgenoten.

Dan terug door Colca Valley, waar allemaal nog Pre-Inca terrassen liggen. Op elk niveau werden/worden andere producten geteeld i.f.v. de daar heersende temperatuur en vochtigheid.

En dan zag je de bui weer hangen... (boven vulkaan Misti die het decor van de stad Arequipa - andere kant van de vulkaan uiteraard- is)

Om wat daarna weer door de sneew te ploeteren.

Met drie uur vertraging terug in Arequipa gekomen, nog iets gaan eten, en dan is de hel begonnen. Caroline eerst, en dan was ik ook aan de beurt. Over een tijdspanne van 12u elke zeker 10 keer op de pot gezeten (in de normale richting) en er zeker 5 keer bovengehangen (in de abnormale richting, met zicht op souverniers die erop hingen van de andere richting). Soms zaten we zelfs tegelijk op de pot en te kotsen in de wasbak erna, om dan de brokken uit de afvoer te mogen vissen. Nu hebben we alletwee al wel eens een voedselvergiftiging gehad, maar dit tartte alles. 's morgens moesten we de bus nemen naar Puno, Lake Titicaca, maar we konden amper vanuit ons bed naar het WC strompelen. Bus dan maar laten schieten, de ondergespetste hostel verlaten, en terug naar onze vertrouwde luxehostel gekeerd om wat uit te zieken. Daar een ganse dag in bed en voor TV gelegen, met een gezellige koorts erbovenop. Wij begonnen al te vrezen dat we Mexicaanse griep hadden door de combinatie van koorts, misselijkheid en leegloop. Bon na een dag rust, een goede nachtrust, waren we weer wat beter. Om God te danken ons niet langer te kwellen, zijn we maar meteen het St Catalina Monastary in Arequipa gaan bezichtingen.

Caroline deed nog een schietgebedje, en God liet Zijn licht over haar schijnen. (Ik ben nog steeds benieuwd wat ze toen gevraagd of beloofd heeft).

Dan verder geslenterd door het prachige klooster, een blok groot, een stad binnen de stad met prachtige steegjes in rood en blauw, cellen van de nonnen, en alle voorzieningen aanwezig. Dit moet in die tijd de hemel op aarde zijn geweest, alles was er aanwezig (zelfs diensters die tot op een bepaalde moment eigenlijk de status van slavin hadden), behalve mannen dan (benieuwd of ze deze misten).

Zicht op het Arequipiaanse decor...

... en nog eens van dat...

En toen begon ik te geloven dat Caroline niet tot God, maar tot de Maagd Maria had gebeden, of zou dit enthousiasme iets met haar eigen mama te maken hebben?

Dan vandaag nog eens laatste blik op het plein geworpen, om morgen met wat vertraging te vertrekken naar Puno, bij het Lake Titicaca. Na wat klagen bij het reisbureau, hebben we trouwens nog een deel van ons geld teruggekregen (na dreiging dat we klacht bij Lonely Planet zou indienen en de kost van de schade aan de reputatie groter zou zijn dan de refund van het geld), wat meer een kwestie van principe was. Hierdoor konden we toch een deel van onze gemiste bus naar Puno terugfinancieren, maar ten gevolge van een goede onderhandeling met de busmaatschappij, hebben we die ook niet meer betaald. Hopelijk rijden we morgen, en komt er dan weer geen aap uit de mouw.